21-09-03

BIRTHDAY IN POKHARA..

"I think it's your birthday

Happy birthday to you

Yes we're going to a party, party..."

Blijven wachten op (politieke) veranderingen in Nepal is wachten op Godot. Na een weekje van wikken en wegen en het lezen van zowat alle Kathmandu Post en Himalayan newspapers die we onder ogen krijgen, besluiten we de kathmanduvallei achter ons te laten en naar Pokhara te reizen.

De vele militaire controles onderweg riskeren de busreis van zowat 7 uur met nog enkele uren te verlengen. Daarom besluiten we wijselijk om het vliegtuig te nemen. Tashi, de sympathieke receptionist van het Rabsel guesthouse regelt onze tickets op een dag dat het wegens maifestaties niet zo aangewezen is om het centrum binnen te trekken. Omdat de gelamineerde copy van onze passen en visa niet in het faxapparaat gaan, moeten we wel nog nieuwe copys nemen om door te faxen naar de reisagent.

Maandagmorgen, 15 september, ik wordt 51 en sta op met verkoudheidshoofdpijn en een zombiekop van weeral te weinig te slapen.Tashi heeft tegen 9 uur voor ons een taxi geregeld die ons naar Tribhuvan airport zal voeren. Tijdens het ontbijt komt plots de melding dat er bomalarm is in Boudhanath. Een verdacht pakje blokkeert de enige toegangsweg voor auto's achter het guesthouse. Er zit niets anders op dan te voet de verharde weg te nemen richting stoepa, waar we uiteindelijk toch een taxi vinden.

Het verkeer op de hoofdweg naar de luchthaven is superdruk en traag, wellicht door het bomalarm! In de nabijheid van de luchthaven vraagt de chauffeur ons: 'Domestic?' - hij bedoelt een binnenlandse vlucht?- Ik versta hem niet goed en antwoord: "Yes and i am 'leverancier' en zeg ne kier hoe loate est?"

We arriveren nog mooi op tijd want alle vluchten zijn -wat dacht je- hoe dan ook vertraagd. Bij een van de laatste controles richting wachtzaal, kijkt een securityman nog maar eens in mijn handbagage en vraagt me of ik 'any firelighters' bij me heb. Ik haal 2 kleine aanstekers uit mijn broekzak en leg ze op het tafeltje. Hij raapt ze op en steekt ze in zijn zak. 'Not allowed on the plane, sir'.. Ik zie dat de mensen in de wachtzaal roken en wijs hem hierop. 'No problem sir..' Ik wijs hem erop dat ik dan wel minstens een van mijn briquets graag terug wil.. 'No problem, zegt hij, en hij steekt zijn hoofd buiten het geimproviseerde kleedkotje en wijst me in de wachtzaal op een winkeltje waar ik zoveel aanstekers kan kopen als ik wil. Na dergelijke logica geef ik het op en beslis dan maar om deze voormiddag niet meer te roken.

Het vliegtuigje van Buddha-air is erg mini en biedt plaats aan net 2 rijen van 10 passagiers. We nemen rechts plaats. Weldra ligt Kathmandu te schitteren onder onze voeten. De zon schijnt blauwe plekken tussen het wolkendek. Na enkele minuten torenen in de verte de eeuwig besneeuwde pieken van de Himalaya hier boven uit. Een impressionant panorama, geserveerd door de goden op mijn verjaardag. Ik vlieg over het dak van de wereld en heb absoluut geen hoogtevrees. Ik voel me zalig. Een flinke niesbui herinnert me plots weer aan mijn aardse verkoudheid. De enige hostess aan boord biedt me met haar mystieke glimlach een snoepje aan. Ze heeft ook nog een 1,5 literfles cola onder de arm en een toren kartonnen bekertjes. Ik heb eigenlijk meer behoefte aan een hot lemon of muntthee maar ik laat me doen. Wie langs de Himalaya vliegt heeft genoeg aan het uitzicht en maalt niet om kleine frustraties. Pokhara here we come.

 


07:36 Gepost door johanpieter | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

pokken en harem? we hopen dat jullie reeds geaard zijn in Pokhara, wat een toestand; waarschijnlijk na meer dan een maand toeren zijn jullie goed afgekickt van de logica in ons westers mensdom; is het slapen en je verkoudheid beter? hopelijk vinden jullie ze vlug mogelijk wat rust op je nieuwe plek
hier alles ok: kaat nog steeds enthousiast van nieuwe studierichting, isis heeft haar plekje gevonden in Kew Gardens en we denken vaak aan je,
één minder goed nieuws: nonkel marc plots overleden, 2 weken na het jubilee van mijn ouders, nu zaterdag is de begrafenis: als het van hem afhangt... carpe diem , helaas
veel liefs van Mieke

Gepost door: mamamieke | 25-09-03

De commentaren zijn gesloten.