21-09-03

CHEZ CAROLINE...

Ok, waar waren we gebleven? Oh ja, na vele electriciteitsonderbrekingen (dus alles kwijt als je niet 'seeft'), verschillende dagen van staking (dus alles gesloten) en supertrage internetverbindingen... dus nog steeds in Nepal. Nu zijn we wel al enkele dagen in Pokhara maar eerst nog een verhaaltje uit Kathmandu. Jezus wat gaat de tijd snel als je zo weinig te doen hebt!
 
Tijdens een daguitstapje 'shop-seeing' in Kathmandu (zoiets als lummelen, rondkijken, kletsen en vragen stellen zonder echt iets te kopen) krijgen we plots trek in een heerlijke pannenkoek.
Onze gids vermeldt een uitstekend adresje " chez Caroline' aan de rand van het centrum. We beslissen daarom eens een riksha in te huren, zo een soort taxi-bakfiets.
We spreken een jongeman aan en of hij Caroline weet zijn en ik toon hem het plannetje in onze gids.
"Caroline! - no problem sir!", antwoordt hij met die typisch nepalese smile alsof hij er al jaren een geheime affaire mee heeft.
Ik voel wat medelijden wanneer de gast zijn fiets op gang trekt met toch een extra last van bijna 160 kg.
Het ritje verloopt gezapig doorheen tientallen smalle straatjes en steegjes van de hoofdstad. We plaatsen onze 'operatiedoekjes' voor de mond om de onvermijdelijke uitlaatgassen wat af te stoppen en lijken wel twee bankrovers.
Op voorhand schatte ik het ritje op maximum 1 à 2 km en we zijn dan ook sterk verwonderd wanneer de riksha plots de hoofdringbaan begint op te rijden -iets wat eigenlijk niet mag voor zo 'n vehikel.
Na 5 minuten stopt onze fietser dan plots voor het chique hotel 'Ambassador' en vraagt ons even te wachten. Hij komt terug me de security-guard van het hotel en er ontspint zich een kleine discussie waaruit blijkt dat onze riksha-driver voor ons een hotel aan het zoeken is en de guard ons per se in het restaurant wil binnenlokken.
Ik maak hem duidelijk dat ik nooit het woord hotel heb laten vallen maar wel over 'chez Caroline' heb gesproken.
"Yes, no problem sir!" -antwoordt hij en maakt rechtsomkeer weer de grote baan op en terug de wirwar van straatjs binnen. Sommige steegjes zijn zo nauw dat twee wagens elkaar onmogelijk kunnen kruisen. Wanneer dit op een zeker moment toch het geval is en er bovendien nog een aanhangwagen overladen met balen goederen de weg compleet blokkeert, rijdt ook onze riksha zich muurvast. We wachten een tiental minuutjes en slaan ondertussen rustig het gediscussieer gade over welke wagen nu eerst voor- of achteruit moet. Het lijkt een onoplosbaar kluwen en we beslissen dan maar om nog eens rechtsomkeer te maken. We stappen uit, heffen met ons drieën de riksha op en zetten hem in de andere richting. Wanneer in het volgende steegje onze chauffeur plots moet uitwijken voor een grote steen annex diepe put in het wegdek, hapert er een wiel van de riksha aan de bumper van een gelukkig zeer traag rijdende auto! Even het blutsje inspecteren, er weer wat over klappen -maar wie maalt er in nepal over een blutsje meer of minder -op dat vlak voel ik me hier thuis...-, de riksha wat opheffen en weer opzij zetten en we zijn opnieuw de baan op.
Na nog een tijdje rijden -we zijn dan al een goed uur onderweg- lijkt onze chauffeur compleet het noorden kwijt. In Kathmandu is dat ten andere niet zo moeilijk. We zeggen dat hij mag stoppen, rekenen af, geven hem een extra voor zijn moeite en constateren dat we op ongeveer 100 meter zijn van de plaats waar we vertrokken waren. Maar in de verste verte dus nog steeds geen Caroline te bespeuren...
 
We zijn een week later en verblijven in Pokhara. Een leuk frans aandoend café trekt onze aandacht met hun lekkere apple crush. Ik heb nog iets tegoed voor mijn verjaardag de dag voordien en trakteer mezelf op een echte Franse cognac Napoleon VSOP. Op het terras zoeken tientallen witte kraanvogels een onderkomen in de kruin van een hoge boom aan het Fewameer. Vuurvliegjes trekken lichtende lijntjes in de duisternis en voor het eerst sinds onze aankomst schittert een heldere sterrenhemel boven Nepal. De appelcrush smelt op onze tong.
Bij het buitengaan letten we op het naambordje van dit gezellig  restaurantje: 'Café Caroline...'
 







06:26 Gepost door johanpieter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.