27-09-03

STAIRWAY TO HEAVEN

 Het zicht op de Annapurna Himal en dan vooral op de heilige Macchapuchhre (de Vissenstaart) varieert van dag tot dag en zelfs van uur tot uur met de lichtinval van de langzaam ontwakenende zon. Soms lijken al die Bergen heel vlakbij en soms –door de dwalende nevels errond- lijken ze heel veraf.

Ze lijken ook minder hoog dan ik had verwacht. Ok, het blijven natuurlijk wel zevenduizenders (9 pieken boven 7000 meter rond Pokhara en de Annapurna 1 is zelfs 8091 meter hoog!) maar wat is 7 km als je het bijvoorbeeld horizontaal aflegt?

Toch is de aanblik van die zachte ochtendzon op die eeuwige witte sneeuwpieken een van de mooiste en puurste dingen die ik in mijn leven al gezien heb. Met de verrekijker speur ik nieuwsgierig het landschap af naar de mythische Yeti, het onzichtbare Himalayamonster., maar ik zie alleen een lappendeken van donkere rotsen en helwitte sneeuw, in een steeds wisselend spel van schaduwen en lichten, desolaat, als in de lucht hangende of zwevende woestijnen…

De Himal Alayas “ZIJN”, zo simpel is dat… en ze zijn er al zoveel eeuwen langer dan al wat vliegt en kruipt en loopt. Daarom ook zijn ze in de ogen van de Nepalezen en Tibetanen heilige woonplaatsen van de goden.

Ik zit hier nu koffie te drinken terwijl ik dit schrijf en voortdurend weer wordt mijn blik tot die machtige reuzen aangezogen. Alsof je plots hevig verliefd wordt. Het is nog heel vroeg en er is niemand in het kleine restaurantje: alleen ik en het machtige zicht op die Bergen. Ik word er heel stil en klein van en ben plots heel ontroerd zoals ik als kind kon zijn… met mijn ganse wezen…

Ik heb geen zin om ze te beklimmen, die Bergen, of om ze te “veroveren” of om een top te bereiken. Al dergelijk agressief, stoeferig machogedoe is niet aan mij besteed. Ik heb alleen maar zin om ze in extase te bewonderen en in stilte te genieten. In ex-stase, dus buiten het statische… De Bergen lijken statisch maar ze zijn het niet: ze evolueren en leven net zoals de zee leeft en de sterrennevels… Ze laten af en toe hun donder rollen als ze brullen of kwaad zijn en stellen vragen waar geen antwoord op is. De Bergen hebben een eigen ziel.

De berg… ‘hij is wonderbaarlijk’… of liever… ik vind “de berg, ‘ZIJ’ is wonderbaarlijk” beter klinken… De berg baart wonderen… Zij is magie… En ik sjamaan…

Een arend vliegt steeds hoger naar de zon…

 Kuifje in Nepal


08:05 Gepost door johanpieter | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Ik geniet! Beste Johan,
Je hoort (leest) niet vaak een reaktie van mij, maar weet dat ik jullie perikelen regelmatig volg en ervan geniet.

Gepost door: Guido Martens | 27-09-03

De commentaren zijn gesloten.