30-09-03

JEANMARC, SUSO et MAYA DEVI...

Een doordeweekse dag in Nepal en we huren een roeibootje voor een half dagje. De 'Gautama 1' brengt ons uiteindelijk naar een pleisterplaats 'Maya Devi' aan de rand van de weg die langs het Fewameer kronkelt.
Het plaatsje heeft iets oud-authentiek met zijn 5 gezellige, roestbruine logeer-bamboehutjes met een strooien dakje.
De vrouwen zijn bezig een tuintje aan te leggen als we het bootje aanmeren.
Jean-Marc, fransman, ex-stuntman en bodyguard, wereldreiziger en fulltime 'bonvivant' komt aangereden met zijn Royal Enfield Thunderbirdmotor 350 en is blij les belges terug te zien.
Normaal is het erg druk in Maya Devi, maar vandaag zijn we voorlopig de enige klanten. We installeren ons op het gezellige terras met zicht op de rijstvelden en het uitgestrekte meer. Vrouwen in rode sari met zware manden op de rug passeren als een lint langs de weg.
Jean-Marc, eind veertiger, heeft sedert enkele weken nog maar 'de baraque' overgenomen en met zijn entoesiasme en levenservaring probeert hij stap-voor-stap een goeie mix te realiseren van Nepalese tradities en smaken en behoeften van westerse reizigers.
Vooral op het vlak van voeding geraakt het plaatsje op korte termijn en via mond-aan-mond reclame snel gereputeerd.
We bestellen een soep van kip en champignons en een schoteltje frietjes (we blijven belgen) gemixt met hartige kruiden en wat groenten. Als toetje kiezen we voor een 'appeltaart a la francaise'...; een heerlijke mengeling van kruimel- en andere deeg en ook de appeltjes van Pokhara smaken subliem.
JeanMarc serveert er een schoteltje mierzoete streek-natuurhoning bij die ons gehemelte streelt langs alle kanten. We drinken er een gezonde verse gember-hot lemon drankje bij.
Spencer, een Engelsman, die we een weekje eerder voor het eerst hebben ontmoet toen hij er een busrit van 21 uren had op zitten, heeft ondertussen al een betere kleur gekregen. Hij vervoegt ons gezelschap. De patron, Jean-Marc heeft een creatieve kijk op zaken doen in Nepal maar klaagt over zijn gevecht met de papieren tijgers, de bureaucratie en de corruptie. Ook over zijn reizen naar India heeft hij curieuse en spannende verhalen te vertellen.
Hij doet dat 'a la francaise'... met heel veel humor en charme... Hij is de perfecte gastheer maar heeft wel eens je hulp nodig om de rekening op te maken.
Op enkele weken tijd is het plaatsje, dat toch enkele kilometer van het centrum verwijderd is, uitgegroeid tot een ontmoetings-trefpunt voor rare vogels van allerlei pluimage!
Veel gewone toeristen rijden of stappen er voorbij zonder zelfs het idyllische plaatsje op te merken.
Maar reizigers zoals wij met een zee van tijd en die zich ter plaatse wat aanpassen, weten het te vinden en komen er terug om te kletsen en te lachen en naar goeie muziek te luisteren.
De namiddag trekt langzaam voorbij als een eeuwigdurende vakantiedag: relax en cool! De moesson heeft nog wat naweeen en het begint wat te druppelen. We nemen afscheid van Jean-Marc en zijn lieftallige nepalese vriendin, Suso, en roeien terug naar Pokhara city. Daarna nog een kleine wandeltocht van een uurtje tot aan het hotel SAINO. Op de terugweg besluit ik nog even mijn mail te raadplegen. Nadat ik reeds een halfuurtje bezig ben aan een tekst, floept plots de electriciteit overal in Pokhara uit. De uitbater heeft vergeten zijn noodstroombox aan te leggen en ik ben dus weeral eens alles kwijt (dagelijks zijn er electriciteitspannes in nepal).
Zonder zaklamp trek ik in het pikkedonker naar het hotel op de tast om putten, drempels en koeievlaaien zoveel mogelijk te ontwijken. Wanneer ik mensen in de verte hoor afkomen, knipper ik even met mijn aansteker om te waarschuwen want ik ben mijn zaklampje vergeten. Ik ben opgelucht wanneer ik eindelijk in het hotel arriveer.
De panne duurt uiteindelijk nog 3 volle uren en dus hebben we een romantisch etentje bij kaarslicht: bruine broodjes, een stukje yakkaas en een pint bier... we blijven Belgen he!!!
 
YakYakYak en Yeti


08:38 Gepost door johanpieter | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

28-09-03

Pokhara Lakescene

 
 
 
 
 
Simple pleaures are the best.

09:21 Gepost door johanpieter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Annapurna dawn


 
 
 
 
 
 
 
 
"Good morning, good morning, good...
Nothing to say but it's okay ( One picture is worth a thousand words )
Nothing to do, it's up to you ( Hey, I've got nothing to do today but smile )"

De legende...
 
"Een veel aanbeden vorm van de godin Parvati is Annapurna, de godin van het dagelijks brood. Zij wordt meestal zittend afgebeeld, met ofwel twee potten voedsel in haar handen , dan wel een grote lepel.  De oorsprong van Annapurna is te vinden in een van de vele echtelijke twisten tussen Shiva en Parvati.

Shiva, als bedelasceet, moest zijn familie onderhouden door te bedelen voor voedsel.
Op een dag had hij echter te veel geestverruimende middelen gerookt en was niet in staat om uit bedelen te gaan. Al het voedsel was echter al opgegeten door de hongerige kinderen Ganesha en Karttikeya en door hun rijdieren, de rat en de pauw, waardoor er voor de ouders niets meer over was. Shiva zat te mokken en vroeg zichaf waarom hij nu honger moest lijden, terwijl alle andere goden baadden in weelde.
De wijze Narada verscheen toen voor hem en zei dat het allemaal de schuld van Parvati was : "Een goede vrouw brengt geluk, maar een slechte vrouw ellende. Kijk maar naar Vishnu. Die is gehuwd met Shri en sindsdien heeft hij alles wat hij maar wenst." Hierna ging Narada naar de keuken, waar hij Parvati hongerig en ellendig aantrof. Aan haar vertelde de wijze dat het allemaal aan haar echtgenot lag.
"Een goede echtgenoot zorgt  goed voor zijn familie. Kijk maar naar Sarasvati : die is getrouwd met Brahma, de schepper, en zij heeft het goed. Goedbeschouwd is jouw echtgenoot een ellendeling, die niet voor zijn gezin kan zorgen."

Parvati dacht over deze woorden na en besloot Shiva te verlaten.
De volgende dag, toen Shiva weer aan het bedelen was, pakte zij haar kinderen en vertrok naar het huis van haar ouders.
Nu kreeg Narada het een beetje benauwd, want hij had niet gedacht dat het zover zou komen en hij was bang voor de woede van Shiva.
Hij praatte opnieuw met Parvati en zei dat Shiva weliswaar slechte eigenschappen had, maar dat hij ook zijn goede kanten had, waar alle goden hem om benijdden. Hij adviseerde haar Shiva voor te zijn en de huizen waar hij ging bedelen voor hem te bezoeken en het voedsel in te zamelen.
Dat deed zij en toen Shiva met een lege bedelnap thuiskwam, hongerig en treurig, kon zij hem het door haar verzamelde voedsel aanbieden.
Shiva was hierdoor zo aangedaan dat hij speciaal voor deze gelegenheid een speciale verschijningsvorm va,n Parvati creëerde :  Annapurna, de voedster...
"



09:13 Gepost door johanpieter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

27-09-03

STAIRWAY TO HEAVEN

 Het zicht op de Annapurna Himal en dan vooral op de heilige Macchapuchhre (de Vissenstaart) varieert van dag tot dag en zelfs van uur tot uur met de lichtinval van de langzaam ontwakenende zon. Soms lijken al die Bergen heel vlakbij en soms –door de dwalende nevels errond- lijken ze heel veraf.

Ze lijken ook minder hoog dan ik had verwacht. Ok, het blijven natuurlijk wel zevenduizenders (9 pieken boven 7000 meter rond Pokhara en de Annapurna 1 is zelfs 8091 meter hoog!) maar wat is 7 km als je het bijvoorbeeld horizontaal aflegt?

Toch is de aanblik van die zachte ochtendzon op die eeuwige witte sneeuwpieken een van de mooiste en puurste dingen die ik in mijn leven al gezien heb. Met de verrekijker speur ik nieuwsgierig het landschap af naar de mythische Yeti, het onzichtbare Himalayamonster., maar ik zie alleen een lappendeken van donkere rotsen en helwitte sneeuw, in een steeds wisselend spel van schaduwen en lichten, desolaat, als in de lucht hangende of zwevende woestijnen…

De Himal Alayas “ZIJN”, zo simpel is dat… en ze zijn er al zoveel eeuwen langer dan al wat vliegt en kruipt en loopt. Daarom ook zijn ze in de ogen van de Nepalezen en Tibetanen heilige woonplaatsen van de goden.

Ik zit hier nu koffie te drinken terwijl ik dit schrijf en voortdurend weer wordt mijn blik tot die machtige reuzen aangezogen. Alsof je plots hevig verliefd wordt. Het is nog heel vroeg en er is niemand in het kleine restaurantje: alleen ik en het machtige zicht op die Bergen. Ik word er heel stil en klein van en ben plots heel ontroerd zoals ik als kind kon zijn… met mijn ganse wezen…

Ik heb geen zin om ze te beklimmen, die Bergen, of om ze te “veroveren” of om een top te bereiken. Al dergelijk agressief, stoeferig machogedoe is niet aan mij besteed. Ik heb alleen maar zin om ze in extase te bewonderen en in stilte te genieten. In ex-stase, dus buiten het statische… De Bergen lijken statisch maar ze zijn het niet: ze evolueren en leven net zoals de zee leeft en de sterrennevels… Ze laten af en toe hun donder rollen als ze brullen of kwaad zijn en stellen vragen waar geen antwoord op is. De Bergen hebben een eigen ziel.

De berg… ‘hij is wonderbaarlijk’… of liever… ik vind “de berg, ‘ZIJ’ is wonderbaarlijk” beter klinken… De berg baart wonderen… Zij is magie… En ik sjamaan…

Een arend vliegt steeds hoger naar de zon…

 Kuifje in Nepal


08:05 Gepost door johanpieter | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

25-09-03

ALLEMAAL BEESTJES...

" If you don't know
where you're going
any road will take you there..."
 
George Harrison
 
Net zoals godsdiensten maken dieren integraal deel uit van het dagelijkse leven in Nepal. Je vindt ze overal en in alle formaten, kleuren en gezindheden..
We hadden het vroeger al over de heilige koeien op straat. Hier in Pokhara heb je ook veel rondwandelende zwartgrijze waterbuffels. Meestal kiezen ze voor het midden van de rijweg of ...wat daarvan over schiet. Gisteren stopte er een plots voor het cybercafe en maakte dan gezwind rechtsomkeer... Wellicht was hij zijn hotmailadres vergeten! Auto's toeteren voor voorbijgangers en fietsers maar niet voor straatbuffels. Ze vertragen of ze stoppen tot de baan weer vrij is: een merkwaardig fenomeen voor iemand met een boerenverstand zoals ekik.
Verder heb je hier natuurlijk heel veel honden. De meesten zien er wat verwaarloosd uit, krabben hun vlooien of hebben huidziekten en zijn altijd wel aan het schooien voor wat overschotjes. Sommige vergezellen je een ganse tijd op wandeltocht en verdwijnen dan weer even plots als ze kwamen opdagen.
Wanneer we 's avonds naar ons hotel terugkeren ligt er ook altijd een hond languit op zijn zij te slapen, steeds op dezelfde plaats midden de rijweg. Dat hij iedere dag weer overleeft verwondert ons telkens, aangezien veel motorrijders hier de gewoonte hebben om in het donker zonder licht te rijden. And... by the way... in sommige straten doen de mensen hier gewoon de straatverlichting branden met een schakelaarke aan de paal.
 
Vogels zijn er  in Nepal van allerlei pluimage. Je hebt natuurlijk de alomtegenwoordige grijskop kraaien die stelen als de raven en voortduren 'kraaien' als de... euh... kraaien... en geweldig veel lawaai maken.
Verder zijn er de statig overzwevende roofvogels ('n soort arend), de witte kraanvogels en allerlei gevederden waarvan ik nog de naam niet ken, maar waaronder een opvallend vogeltje met felle lichtblauwe kleuren, totnogtoe het mooiste is dat ik observeerde.
 
En dan zijn er natuurlijk nog de ambetanterikken zoals de muggen, de springende spinnetjes en de ordinaire superspinnen (zoals thuis maar nog groter) en de kleine mierkes die geen snoepje omgemoeid laten en af en toe ook een kakkerlak...
En er zijn gelukkig diegenen die die ambetanterikken ook wel eens lusten zoals de hagedis die al de ganse tijd bij ons op de kamer woont en de gekko's in de tuin.
 
Tenslotte zijn er rond deze tijd van het jaar ook nog de bloedzuigers, vooral dan in de bossen. Kleine kronkelende, ietwat op 'n duizendpoot gelijkende insecten, die zich in een mum van tijd aan de rand en de zool van je schoenen vasthechten en naar binnen willen kruipen om de vampier uit te hangen. Het blijft dus oppassen geblazen, maar met het verdwijnen van de moesson zullen ook deze dracula's opnieuw vertrekken (schone 'leechees' (bloedzuiger in het engels) duren nooit lang!) en kunnen wij ook eindelijk beginnen trekken...
 
Rintintin en Lassie...


13:26 Gepost door johanpieter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

SIDDHARTA...

" Siddharta had a goal, a single one: to become empty- emty of thirst, empty of desire, empty of dreams, empty of joy and sorrow. To die away from himself, no longer be self, to find peace with an emptied heart, to be open to miracles in unselfed thinking: that was his goal. When the entire self was transcended and extinct, when every drive and every mania in the heart had fallen silent, then the ultimate was bound to awaken, the innermost essence, which is no longer ego, the great secret."
 
Siddharta Hermann Hesse p.13

13:05 Gepost door johanpieter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21-09-03

HERE AND NOW


De moesson tikt zachtjes op het dak
en stuurt zijn nevels
langs de heuvels
 
Alleen
in de stilte
van mijn kamer
klopt mijn hart
 
Ik kwam niet naar hier
om mijn Zelf te zoeken
Ik kwam niet naar hier
om mezelf te vinden
Ik kwam niet naar hier
om te ontsluieren
of ik je lief heb
 
Ik werd naar hier gebracht
door de kracht van de goden
en door hun genade
 
En hier
in de stilte
klopt mijn hart
en ontdek ik
dat ik je lief heb
 
Nu...
 
Johan...

07:42 Gepost door johanpieter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

BIRTHDAY IN POKHARA..

"I think it's your birthday

Happy birthday to you

Yes we're going to a party, party..."

Blijven wachten op (politieke) veranderingen in Nepal is wachten op Godot. Na een weekje van wikken en wegen en het lezen van zowat alle Kathmandu Post en Himalayan newspapers die we onder ogen krijgen, besluiten we de kathmanduvallei achter ons te laten en naar Pokhara te reizen.

De vele militaire controles onderweg riskeren de busreis van zowat 7 uur met nog enkele uren te verlengen. Daarom besluiten we wijselijk om het vliegtuig te nemen. Tashi, de sympathieke receptionist van het Rabsel guesthouse regelt onze tickets op een dag dat het wegens maifestaties niet zo aangewezen is om het centrum binnen te trekken. Omdat de gelamineerde copy van onze passen en visa niet in het faxapparaat gaan, moeten we wel nog nieuwe copys nemen om door te faxen naar de reisagent.

Maandagmorgen, 15 september, ik wordt 51 en sta op met verkoudheidshoofdpijn en een zombiekop van weeral te weinig te slapen.Tashi heeft tegen 9 uur voor ons een taxi geregeld die ons naar Tribhuvan airport zal voeren. Tijdens het ontbijt komt plots de melding dat er bomalarm is in Boudhanath. Een verdacht pakje blokkeert de enige toegangsweg voor auto's achter het guesthouse. Er zit niets anders op dan te voet de verharde weg te nemen richting stoepa, waar we uiteindelijk toch een taxi vinden.

Het verkeer op de hoofdweg naar de luchthaven is superdruk en traag, wellicht door het bomalarm! In de nabijheid van de luchthaven vraagt de chauffeur ons: 'Domestic?' - hij bedoelt een binnenlandse vlucht?- Ik versta hem niet goed en antwoord: "Yes and i am 'leverancier' en zeg ne kier hoe loate est?"

We arriveren nog mooi op tijd want alle vluchten zijn -wat dacht je- hoe dan ook vertraagd. Bij een van de laatste controles richting wachtzaal, kijkt een securityman nog maar eens in mijn handbagage en vraagt me of ik 'any firelighters' bij me heb. Ik haal 2 kleine aanstekers uit mijn broekzak en leg ze op het tafeltje. Hij raapt ze op en steekt ze in zijn zak. 'Not allowed on the plane, sir'.. Ik zie dat de mensen in de wachtzaal roken en wijs hem hierop. 'No problem sir..' Ik wijs hem erop dat ik dan wel minstens een van mijn briquets graag terug wil.. 'No problem, zegt hij, en hij steekt zijn hoofd buiten het geimproviseerde kleedkotje en wijst me in de wachtzaal op een winkeltje waar ik zoveel aanstekers kan kopen als ik wil. Na dergelijke logica geef ik het op en beslis dan maar om deze voormiddag niet meer te roken.

Het vliegtuigje van Buddha-air is erg mini en biedt plaats aan net 2 rijen van 10 passagiers. We nemen rechts plaats. Weldra ligt Kathmandu te schitteren onder onze voeten. De zon schijnt blauwe plekken tussen het wolkendek. Na enkele minuten torenen in de verte de eeuwig besneeuwde pieken van de Himalaya hier boven uit. Een impressionant panorama, geserveerd door de goden op mijn verjaardag. Ik vlieg over het dak van de wereld en heb absoluut geen hoogtevrees. Ik voel me zalig. Een flinke niesbui herinnert me plots weer aan mijn aardse verkoudheid. De enige hostess aan boord biedt me met haar mystieke glimlach een snoepje aan. Ze heeft ook nog een 1,5 literfles cola onder de arm en een toren kartonnen bekertjes. Ik heb eigenlijk meer behoefte aan een hot lemon of muntthee maar ik laat me doen. Wie langs de Himalaya vliegt heeft genoeg aan het uitzicht en maalt niet om kleine frustraties. Pokhara here we come.

 


07:36 Gepost door johanpieter | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

TREKTOCHTEN

Bij een wandeltocht in de vallei van Kathmandu leer ik de echte betekenis kennen van het woord 'trektocht'.
Na een toffe wandeling op den buiten van zowat 4 uur komen we in een broeierige hitte aan bij de watervallen van Sungarijal aan de rand van de Sivapuriwaterscheiding in het noorden van de stad.
We hebben ferme dorst, zijn kletsnat van het zweet en bestellen dus een frisse cola in een klein cafeetje.
Het afkoelende windje door de openstaande vensters doet verschrikkelijk deugd, maar te laat besef ik dat een te plotse afkoeling gevaarlijke gevolgen kan hebben. Het zal me dus als straf een hardnekkige verkoudheid kosten die een weekje zal aanslepen.
De eerste les van de trekker is dus: let op als je zweet en uitrust onderweg voor een 'trek' of een 'tocht'.
Aan de andere kant: in dit vochtige subtropische moessonklimaat zweet je altijd en is er dus overal tocht... Nepal is dus duidelijk het land van de trek-tochten...

06:56 Gepost door johanpieter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

CHEZ CAROLINE...

Ok, waar waren we gebleven? Oh ja, na vele electriciteitsonderbrekingen (dus alles kwijt als je niet 'seeft'), verschillende dagen van staking (dus alles gesloten) en supertrage internetverbindingen... dus nog steeds in Nepal. Nu zijn we wel al enkele dagen in Pokhara maar eerst nog een verhaaltje uit Kathmandu. Jezus wat gaat de tijd snel als je zo weinig te doen hebt!
 
Tijdens een daguitstapje 'shop-seeing' in Kathmandu (zoiets als lummelen, rondkijken, kletsen en vragen stellen zonder echt iets te kopen) krijgen we plots trek in een heerlijke pannenkoek.
Onze gids vermeldt een uitstekend adresje " chez Caroline' aan de rand van het centrum. We beslissen daarom eens een riksha in te huren, zo een soort taxi-bakfiets.
We spreken een jongeman aan en of hij Caroline weet zijn en ik toon hem het plannetje in onze gids.
"Caroline! - no problem sir!", antwoordt hij met die typisch nepalese smile alsof hij er al jaren een geheime affaire mee heeft.
Ik voel wat medelijden wanneer de gast zijn fiets op gang trekt met toch een extra last van bijna 160 kg.
Het ritje verloopt gezapig doorheen tientallen smalle straatjes en steegjes van de hoofdstad. We plaatsen onze 'operatiedoekjes' voor de mond om de onvermijdelijke uitlaatgassen wat af te stoppen en lijken wel twee bankrovers.
Op voorhand schatte ik het ritje op maximum 1 à 2 km en we zijn dan ook sterk verwonderd wanneer de riksha plots de hoofdringbaan begint op te rijden -iets wat eigenlijk niet mag voor zo 'n vehikel.
Na 5 minuten stopt onze fietser dan plots voor het chique hotel 'Ambassador' en vraagt ons even te wachten. Hij komt terug me de security-guard van het hotel en er ontspint zich een kleine discussie waaruit blijkt dat onze riksha-driver voor ons een hotel aan het zoeken is en de guard ons per se in het restaurant wil binnenlokken.
Ik maak hem duidelijk dat ik nooit het woord hotel heb laten vallen maar wel over 'chez Caroline' heb gesproken.
"Yes, no problem sir!" -antwoordt hij en maakt rechtsomkeer weer de grote baan op en terug de wirwar van straatjs binnen. Sommige steegjes zijn zo nauw dat twee wagens elkaar onmogelijk kunnen kruisen. Wanneer dit op een zeker moment toch het geval is en er bovendien nog een aanhangwagen overladen met balen goederen de weg compleet blokkeert, rijdt ook onze riksha zich muurvast. We wachten een tiental minuutjes en slaan ondertussen rustig het gediscussieer gade over welke wagen nu eerst voor- of achteruit moet. Het lijkt een onoplosbaar kluwen en we beslissen dan maar om nog eens rechtsomkeer te maken. We stappen uit, heffen met ons drieën de riksha op en zetten hem in de andere richting. Wanneer in het volgende steegje onze chauffeur plots moet uitwijken voor een grote steen annex diepe put in het wegdek, hapert er een wiel van de riksha aan de bumper van een gelukkig zeer traag rijdende auto! Even het blutsje inspecteren, er weer wat over klappen -maar wie maalt er in nepal over een blutsje meer of minder -op dat vlak voel ik me hier thuis...-, de riksha wat opheffen en weer opzij zetten en we zijn opnieuw de baan op.
Na nog een tijdje rijden -we zijn dan al een goed uur onderweg- lijkt onze chauffeur compleet het noorden kwijt. In Kathmandu is dat ten andere niet zo moeilijk. We zeggen dat hij mag stoppen, rekenen af, geven hem een extra voor zijn moeite en constateren dat we op ongeveer 100 meter zijn van de plaats waar we vertrokken waren. Maar in de verste verte dus nog steeds geen Caroline te bespeuren...
 
We zijn een week later en verblijven in Pokhara. Een leuk frans aandoend café trekt onze aandacht met hun lekkere apple crush. Ik heb nog iets tegoed voor mijn verjaardag de dag voordien en trakteer mezelf op een echte Franse cognac Napoleon VSOP. Op het terras zoeken tientallen witte kraanvogels een onderkomen in de kruin van een hoge boom aan het Fewameer. Vuurvliegjes trekken lichtende lijntjes in de duisternis en voor het eerst sinds onze aankomst schittert een heldere sterrenhemel boven Nepal. De appelcrush smelt op onze tong.
Bij het buitengaan letten we op het naambordje van dit gezellig  restaurantje: 'Café Caroline...'
 







06:26 Gepost door johanpieter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |