07-11-03

Tijd om afscheid te nemen

Tijd om afscheid te nemen. 'I hate it' maar het is een deel van het leven... Gelijk met het einde van onze 'Journey to Nepal' loopt ook deze weblog af. Piet is bezig zijn 'journey to India' voor te bereiden (http://journey.skynetblogs.be) en over enkele dagen keer ik terug naar Belgie. Ik doe dit een beetje met gemengde gevoelens -wat begrijpelijk is- want het waren 3 fantastische maanden hier in Nepal.
 
We hebben met hart en ziel en met veel plezier aan dit web-dagboek gewerkt en, eens gepubliceerd, lijkt het allemaal erg simpel, maar ik kan u verzekeren dat het internetten in nepal ons bloed, zweet en tranen -en heel veel geduld en ook wat tijd en geld- heeft gekost. Maar we hadden het ervoor over om jullie op deze wijze deelachtig te maken in onze reiservaringen en voor ons is het ook een geheugensteuntje achteraf, want probeer maar eens samen te vatten wat er allemaal in 3 maanden gebeurd is! So please, don't ask me when I'm back!..
 
We hebben jullie reakties op de webblog ook heel erg geapprecieerd en we geven er hier nog eens enkele weer:
 
hey,
we (the readers) are also privileged to see through your eyes, understand your
sensibility.
thanks for doing this, the resume , the journey etc.
christine

af en toe lees ik even mee,
leef ik ook even mee, ben ik even jaloers...
het gedicht raakt diep ...
fijn om met jullie even weg te dromen, hopelijk later stil te kunnen worden in de verwondering van de mooie foto's !
groetjes
lisette

Gisteren heb ik jullie webstek voor het eerst 'ontdekt'. Ik vond het zo mooi, en ze sprak me zo aan, dat ik vandaag alweer een bezoek breng!
Jullie slagen er duidelijk zeer goed in om ervan te proeven, te voelen, te doorgronden en te genieten. Groetjes
Jan

Dag Johan, amai al die verhalen en zo herkenbaar. Eindelijk heb ik de tijd genomen om jou verhalen te lezen. Ik voel de rust en de sfeer uit nepal zo in mijn huis binnendringen. Het is echt een leuk gevoel.
Ook de foto's geven zo goed weer wat jullie daar allemaal beleven. Blijf genieten van je verblijf ginder.
Joelle

Het motto van onze journey was "Het doel van de reis is niet het doel maar de reis." Je wijkt meestal af van andere reizigers met een dergelijke intentie... Maar toch is iedereen nieuwsgierig naar wie je bent en wat je doet -en wij dus ook-! Alleen laten we de dingen en gebeurtenissen en de mensen meer op ons afkomen dan ze te proberen te manipuleren en kan alles, maar moet niets. En dat is natuurlijk een mentaliteit die we met zijn allen overal en in alles een beetje moeten proberen te ontwikkelen. Er zit ook een stukje geweldloosheid en spiritualiteit achter. Anders kan je de magie van de wereld onmogelijk ontmoeten. Lees ook Kafka in het begin van deze Blog!

Nepal is een arm ontwikkelingsland en het is bovendien een land in oorlog. Dit is pijnlijk vooral voor de gewone Nepalezen zelf. Ze bekijken een beetje afstandelijk en misschien wat te gelaten (?) al dat gedoe met de koning, de maoisten en de politieke partijen. Ze hopen op vrede en een beter leven en wachten af. Het is duidelijk dat er heel wat moet veranderen de komende jaren. De vraag is alleen 'hoe?'. Nepal kan de hulp van de rijke landen en de inkomsten van het toerisme heel goed gebruiken, alleen moet ervoor gezorgd worden dat het niet blijft kleven aan de handen van een rijke kaste of zelfs van buitenlanders. Wie bijvoorbeeld een supergeorganiseerde Nepalreis koopt bij een agentschap 'thuis' laat vooral veel geld 'thuis' plakken. Het is perfect mogelijk om je reis zelf te organiseren, maar het vraagt wel een beetje meer tijd en openstaan voor het onbekende.

Anyway... geen vriendelijker mensen en kinderen in mijn leven ontmoet dan hier in Nepal. En de natuur van de Himalayas is natuurlijk overweldigend en heel bijzonder en de Aziatische cultuur is een heel speciale belevenis als je accepteert wat er allemaal op je afkomt... en leert met andere ogen zien.

Het is goed en zinvol in je leven niet alleen je 'loopbaan' te onderbreken, maar af en toe ook je ganse levensstijl. We rijden ons allemaal teveel vast in routines, vooral omdat we 'onbewust' zekerheid willen. Maar het leven zit zo niet in elkaar. Er valt steeds weer van alles te ontdekken om te groeien van binnen en van buiten. Het enige dat we moeten doen is proberen onze persoonlijke dromen te volgen (hoe oud ze ook zijn... de mijne was al 30 jaar oud!) en niet op te geven...

Op een bordje bij te lage deuren staat hier dikwijls 'Mind your Head'... but I go on... 'Minding my Heart'... (Brandi)

Love is all you need!

Johan en Pieter


Now that fallen leafs
have buried the path
the trail is clear
 
With no one
To say goodbey to
I wave at everybody.


Brandi...








06:24 Gepost door johanpieter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.