johan en de fluitenboom


12:47 Gepost door johanpieter | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

BHAKTAPUR (Bhadgaon): Toet! Mani Padme Hum

Charlie Pye Smith, in his "Travels in Nepal" marvels at the beauty of Bhaktapur's Pagodas, its harmonious blending of wood, brick and copper. It looked to him like a faded tapestry from the middle ages stretched across a pale pink evening sky, reminding him of the England of Chauder, the France of Rabelais.
Traffic in and around the city is a witches brew. Leading the pack mostly diesel powered trucks and busses of all sizes and a multitude of 100cc motorcycles, the local favorite form of transportation. While single occupant vehicles are rare, there is an abundance of  Microcabs - frankly at 6.4ft I have the hardest time getting in and out of their back seat  - and the ubiquitous black and yellow TukTuks, charming new age scooter versions of the classic Rikshaw. The TukTuks are in the worst stages of deterioration, but one has to try a ride in them, at least once, even if only for the photon op-soon we will give in too I am sure. The old fashioned pedal Rikshaws still ply the streets as well. And then the Tempos, a minibus variety of TukTuks - really! three wheeler public transportation. Fortunately, among these we find the first gas powered non polluting vehicles in the country. Throw in the many bicyclists and the disadvantaged pedestrians and you get the picture. In this maddening, deafening antfarm, only the holy cows go quietly and serenely about their holy business .

Nevertheless, the Nepalis are good, attentive drivers - one has to be in these circumstances. We have not seen any collisions yet - praise Ganesh with the elephant head.
We have defined their driving style as intuitive, assertive not aggressive. For sure the largest vehicle usually earns right of way, but nobody really tries to run the other off the road, something not so common in parts of the world. Nepalis rather respectfully look oncoming traffic in the eye and make intuitive but decisive moves in the last moment to keep out of harm's way. When you find yourself, pedestrian, newcomer in town in such chaos, you are at a loss. There a remnants of  crosswalks - but one guesses that they never made any difference. Same for traffic lights: we have seen a couple of examples, but without the traffic cop present, nobody would pay any heed. First time we had to cross the road, we just followed a couple of Nepalis like shadows. That's the ticket. By now, two weeks into our stay, we have adapted nicely. No sweat..  
Drivers here lay on their horns - continuously! Soon though, we understood that they don't really honk their horn to warn others of oncoming danger - rather it is like a courtesy signal        "Hello, here I come!". Due to the human capacity for conditioning in the end all the honking ultimately has no effect whatsoever; rather, it becomes a traffic mantra of sorts, not unlike the Buddhist monks' monotonous prayer recital. It all becomes a part of that witches brew we accept as all encompassing road atmosphere, like the sidewalk barbers, shaving their customers amidst the thick, choking diesel fumes.
What contrast then with the ancient, peaceful, traffic free Bhaktapur, city of devotees and potters. Here we found peace and quiet on the Taumadhi Tol; the square with its ancient, fabulous tempels that served as decor for Bertolucci's "Little Buddha". Our break was short. Quickly Bhaktapur's devotees recognized us as newcomers to the city. We were targeted for roepies in exchange for a photo, tour guide services, incense burners and more. To most of tgese offerings we succumbed. The Nepalis are very persistent and have irresistable smiles. We were invited to a Thangka school www.thankapainting.com by a very pleasant young man. Seated in a small room, a veritable Thangka treasure room with a little fan swirling incense smoke around in a vain attempt to keep us all cool, we were treated to a brief Buddhism 101.  The meanings of the different Thangkas were explained to us as our host laid them out in front of us, one after the other, no pressure, no hurry: Karma, the life of Buddha, the Wheel of Life, Nirvana and the Kalachakra Mandala - designed by the present Dalai Lama. It was a memorable experience.
*A Thangka is a ritual painting on canvas; the more detailed ones, by the masters, may take a year or more to complete. They represent a teaching tool-as with us-and are used for meditation.
We were witness to the work in progress of some of the students at the school. All in all, I suspect it was an unobtrusive, veiled attempt at selling. Unfortunately for the school, because we still plan to stay in Nepal several months to go trekking we are not ready buyers, at least not of such bulky items as a Thangka. 
That afternoon, on the way home from Bhaktapur -  we closed our eyes a few times to the tricks of our cab driver. He insisted on passing the dump trucks that made up most of the traffic. We reminded him - to no avail - that we were not in any hurry. Again and again we narrowly missed the mirrors of oncoming vehicles and bicycles. For 30 looooong minutes ( not just another example of Nepali time ) we were stuck following a Nepali military Jeep. The soldiers had their rifles lying loosely on their legs, barrels facing us...Considering the deplorable condition of the road, we prayed that they had their safety on. When on the road in Nepal, if you can't always get a good car, man, at least pray for good Karma. 
Before my departure for Nepal, I read about the suffocating pollution from automotive exhaust in the Katmandu valley. It seemed to me like the usual newspaper exaggeration: after all, when I thought of Katmandu all I could see were the green valleys and the distant mountains. Silly me. Within a few days of my arrival, after a few outings along the main traffic arteries in the valley, in particular after the cab rides to and from Bhaktapur, I acquired an annoying hacking cough. Now, we avoid the major traffic arteries and when unavoidable, both of us, like a few Nepalis, wear our surgical masks when venturing out - the cough has subsided. 
In the evening, after a refreshing dip in the pool, comfortably ensconced on the roof of our Summit Hotel, we enjoyed a fabulous sunset enriched with monsoon lightning and the sound of nearby Lama bells (Ghanti).
Gate, Gate, Paragate, Parasamgate...

Namaste, from Eagle Eye and Bear CLaw

"In de zachte, stoffige avondschemer zag de oude stad Bhaktapur met zijn pagodedaken en zijn harmonieuze mengeling van hout, baksteen en koper er bijzonder mooi uit. Het leek alsof een vervaagd middeleeuws tapijt de bleke rooskleurige hemel sierde. Op de voorgrond stond een boerderij in brand en de oranje vlammen likten als vloeibare drakentongen aan het rieten dak. Je moest onwillekeurig denken aan het Engeland van Chaucer, het Frankrijk van Rabelais: aan een wereld vol intense, vurige passie en heldere kleuren, waar zonden worden begaan, maar ook genade en vergeving bestonden..."
                                                                               Charlie Pye Smith, Travels in Nepal...

Toen ik voor mijn vertrek in mijn rough guide Nepal (dank je Joelle! voor het cadeau) las dat de lucht in Kathmandu vreselijk verpest is door de uitlaatgassen, kon ik me daar moeilijk iets bij voorstellen aangezien het toch gaat om een groene vallei tussen de heuvels en de bergen... Ondertussen weet ik wel beter!
Het verkeer in en vooral rond de stad is een echte heksen'ketel' met verschillende ingredienten: vooral bussen en vrachtwagens in allerlei formaten, heel veel moto's en bromfietsen, relatief weinig 'eenzaatbestuurders', allerlei tempo's, toektoeks, een soort primitieve overdekte motorfietsen op 3 wielen, riksja's, fietsers en voetgangers en hiertussen een eenzame heilige koe die -in tegenstelling tot de andere weggebruikers- meestal doodgewoon stil staat of ligt op om het even welk punt in deze onthutsende wriemelende mierenstroom.
En toch zijn de nepalis goede en geconcentreerde chauffeurs. Totnogtoe -Ganesh, de olifantengod zij geloofd!- nog geen enkel accident gezien..
Hun rijstijl is wat je zou kunnen noemen assertief maar niet agressief. Weliswaar heeft het grootste vehikel meestal voorrang, maar niemand probeert de andere echt weg te 'drummen'. Iets wat bijvoorbeeld bij ons westers ritsen wel steevast het geval is... 
Veeleer kijken Nepali elkaar enkele seconden respectvol aan en nemen dan in een fractie van enkele seconden heel intuitief een beslissing. Wanneer je bijvoorbeeld als voetganger in een dergelijke chaos niet goed weet wat je zal doen, is gewoon stil staan meer aangewezen dan aarzelen of twijfelen want dan pas riskeer je je leven. Mijn eerste overteekjes volgde ik daarom hondstrouw als een schaduw een andere nepali om veilig aan de overzijde van de grote baan te geraken. Zebrapaden zijn immers weggesleten en zelfs als ze er nog zouden liggen, dan nog zou niemand er wellicht een bal om geven.
Toen we gisteren met een kleine taxi terugkeerden van een uitstapje naar Bhaktapur (17 km van Kathmandu) kneep ik toch enkele keren mijn ogen dicht. Telkens weer vroeg ik me af hoe de chauffeur in een doorgang of inhaalmaneuver zou slagen. Rakelings vloog hij enkele centimeters langs andere achteruitkijkspiegels of fietsers..
30 eeuwigdurende minuten hing hij bovendien achter een open jeep met militairen die de loop van hun geweer, rustend op hun dijen, recht op ons gezicht hielden. Gezien de vele putten in het wegdek hoopten we dat de veiligheidspin op 'aan' stond. In Nepal you need good car man! Yes or very good karma!
Chauffeurs toeteren hier ook voortdurend dat het een lieve lust is.
Dit is niet echt om anderen te waarschuwen voor gevaar maar veeleer een signaal om te zeggen: 'Hello, hier ben ik!..'
Gezien de psychologische regels van conditionering en gewenning heeft al dat getoeter op den duur geen fuck effect meer, maar wordt het veeleer een soort verkeersmantra die deel uitmaakt van de algemene mainroad-ambiance, net als de kappers die tussen de donkere dieselwalmen door hun klanten op de stoep zitten te scheren

Wat een contrast dus met het vredige, middeleeuwse, verkeersvrije (!), stadje Bhaktapur, stad der gelovigen en pottenbakkers...
Hier kwamen we weer tot rust op het Taumadhi Tol plein met zijn schitterende, hemelse tempels, decor voor Bertoluccis prachtige film 'Little Buddha'.
Vrede die enkele minuten duurde tot alweer een 'gelovige' enkele roepies kwam afsmeken in ruil voor een foto nemen, voor een woordje historische uitleg of voor een schildpadje om wierookstokjes in te branden.
Vrede die duurde tot de hormonen lichtjes opspeelden bij het bewonderen van enkele kamasoetra reliefs op de gebinten van een pagodedak.
Vrede die bleef duren toen we in een Thangkaschool (www.thankapainting.com) een verhelderende uitleg kregen over 'karma en Nirvana, het leven van Boeddha, de Kalachakra of mandala van de Dalai Lama en het levenswiel...
* Thangka; rituele schilderingen op doek die dikwijls 100den uren geduldig werk vragen en gebruikt worden om te mediteren.

Vrede die stopte toen de muggen ons plots aanvielen na een duik in het zwembad(je) om het stof en het zweet van ons af te spoelen.
Dan maar wat Taichi gedaan op het dak van onze kamer met in de verte de oranjegloed van de ondergaande zon boven de heuvels rond Kathmandu en een gratis vuurwerk van bliksemschichten achter de wolken
In de verte luidt het zachte klokkenspel van een lama-bel (Ghanti) de avond in over de vallei...
Gate, Gate, Parasamgate... (Deva Premal)

namaste van arendsoog en bereklauw...

11:44 Gepost door johanpieter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |


PATAN, knock, knock, knocking on heavens door

One of our first observations in Nepal - besides the friendliness and modesty of the Nepali people - is how their religious experience is woven into their daily grind. On every streetcorner, every square - and there is a multitude - arise ancient temples of all sizes and style - not unlike the little chapels dedicated to Mother Mary along the flemish country roads.
Nepalis will use any exuse to celebrate and honor the Hindu Gods or The Buddha with offerings of flowers, rice and some yet undefined red colored substance. Our first morning here, in a school right next to our hotel, women and children were chanting to honor Lord Krishna on his birthday. We recognized some of the mantras and it set the right mood for us. No need for a stereo here. The sounds are broadcast on our very own airwaves. 
Our hotel www.summit-nepal.com is located between Patan and Katmandu. Patan, Bhaktapur and Katmandu are the 3 ancient, glorious, royal cities in the valley. Patan is now our base camp for eploring the valley. It is more relaxed and more Buddhist - relaxed and Buddhist could very well be synonymous - then big neighbor Katmandu, by which it is slowly being absorbed. the acient ame for Patan is Lalitpur - gorgeous city. It has a gypsy like atmosphere, with lots of dark, narrow and smelly allies. In grimy, dark little workshops everywhere multitudes of craftsmen are hammering out copper and bronze statuettes of the varied Hindu Gods as well as the Buddha and his pals. In just as many, if not more, tourist shops same stauettes are displayed aiming to conquer the hearts of tourists like us - of which presently there are very few, due to the monsoon season and the socio-political climate. Good for us, pity for the Nepalis. To get a better understanding of the pantheon of Gods and Goddesses on display, one can visit Nepal's premier cutural historic museum located in Patan's Durbar square. So we did and we were impressed. The interested reader of this  journal can simply click on  www.patanmuseum.gov.np , and you too will feel like you were knock, knock, knocking on heaven's door. 

Back at the summit Hotel in the afternoon, we found the neighbors still chanting Hare Krishna and Om Nama Shivaya. They continued with unrelenting fervor into the night. When we finally went to bed shorly after midnight, the Gods must have taken pity on us weary travelers and the chanters called it a night too.
_________________________________________Namaste from Pieter and Johan_____
Een van de eerste dingen die opvallen bij de Nepalezen -naast hun vriendelijkheid en bescheidenheid- is de verwevenheid van hun godsdienstige beleving met het leven van alledag.
Overal op ieder pleintje -en er zijn er nogal wat!- of straathoek verrijzen kleine en grote tempels of venstertjes met goden en godinnen.
Iedere gelegenheid is goed voor de Nepalees om feest te vieren en de hindoegoden of Boeddha te eren met een offerande van bloemen, rijst en rood gekleurde stof.
De dag na onze aankomst zongen kinderen in het schooltje op 100 meter van ons hotel luidkeels en vol overtuiging continu mantra's ter ere van de geboortedag van Lord Krsna.

Patan, samen met Kathmandu en Bhaktapur een van de 3 oude glorierijke koningssteden in de vallei, is onze uitvalsbasis geworden.
Het is er relaxter en boeddhistischer (of zeg ik nu tweemaal hetzelfde?) dan in zijn grote broer Kathmandu waarmee het stilaan als voorstad vergroeid is geraakt.
De oude naam voor Patan is LALITPUR (letterlijk wondermooie stad). De sfeer is er wat bohemienachtig en in duistere ateliertjes toveren tientallen ambachtslui -eigenlijk veeleer kunstenaars- de prachtigste bronzen en koperengouden sculpturen van alle goeden en godinnen uit het hindoeistische en boeddhistische pantheon.
Wie hiervan iets meer wil snappen brengt daarom best eerst een bezoekje aan nepals belangrijkste en mooiste cultuurhistorisch museum in Patan  www.patanmuseum.gov.np
Dit hebben we dan ook gedaan samen met een bezoekje aan de gouden tempel in de stad en we kwamen fel onder de indruk van de ongeevenaarde kunstzinnigheid van dit volk.
Alsof ze met hun spirituele en geconcentreerde handenarbeid een deur willen open naar de hemel...knock, knock...
Namaste van de bohemiens Johan en Pieter

15:46 Gepost door johanpieter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Doha versus Tribhuvan

Our flight for Katmandu came in three stages: when taking off and landing 3 times in 24 hours, even someone with mild fear of flying, like my traveling companion Johan, will get used to it in a hurry: except for the cramped seating. As for me, during a luxurious layover in Kortrijk, I had just conquered my jetlag from my transatlantic flight from San Francisco 8 days prior and here I was heading for another 24 hour trip and 4 hour time zone adjustment. Actually that is a 3 hour and 45 minute time difference: credit the quirky Nepalis for that one.
Airports reflect the character of the country. So Heathrow is "veddy" cosmopolitan, somewhat hectic and transit from one terminal to the next may need a bus trip.
What a difference with Doha - capital of Qatar. In this superwealthy oilstate, the dollars literally "spring" from the earth's oilwells and the security measures as well as the looks and accommodations of the place are proportional. Several big latest model Beemers await on the tarmac. Qatar's airport is small enough to allow disembarking on the blacktop rather than through the accordion corridors we, frequent flyers of the Western world, are used to. The BMW's are there to take the VIP passengers from their first class seats swiftly to their destination. Bummer: I had already envisioned myself as their VIP fare. Seriously now, what really hit me upon exiting the airplane - figuratively of course - was the oppressive humid heat: "Welcome to the desert". 32 degrees Celsius at 7.30 in the morning upon exiting an aircooled plane qualifies as a shock to my system - and I am not unaccustomed to 40 degree weather where I come from. 
And then there's Tribhuvan, Nepal's National airport in Katmandu. We arrive in the afternoon, monsoon season - and yes it is raining, gently. OK, so it feels just like Belgium on an avearge summer day - makes for an easy transition. The quaint, earthy red brick terminal's architecture - I am generous here - reminds me of my old school in Belgium, meaninng first grade. And it feels just right. We have achieved destination Katmandu.
At the customs desk, in single file, one line of travelers slowly but steadily moving towards the passport inspection. The room dark, hot, humid. Absence of fancy marble counters and super hight tech equipment. At his wooden desk, the agent, no pressure here, takes his sweet time to look over the documents and check out our tired faces. With a "Bic" - that's a ballpoint pen - he scribbles his approval in passports and we're "IN": "Welcome to Nepal, namaste sir". Nepal, where time is the only luxury, as we soon  will come to realize. 
*PS Our trip actually involved 4 takeoffs and landings. Just as we are about to hit the black top the pilot opened up the throttle and took off again! Johan and I face each other with puzzled looks???? The pilot comes on the PA to explain. Due to fog he was not comfortable landing and we are going back up to circle for a while in anticipation of a favourable weather window. Our break comes  about 45 minutes later and this time we land safely, to a round of applause from the cabin. 

Onze vliegtrip naar Nepal verliep in 3 étappes; dat was dus 3 maal stijgen en *dalen in één etmaal. Zelfs iemand met lichte vliegangst -zoals ik- wordt hieraan gewoon en vindt vliegen -op de krappe zetelruimte na- op de duur zelfs aangenaam!

Het begon al spannend in Brussel want British Midlands die ons naar London zou voeren had al meteen, eerst een kwartier, maar uiteindelijk bijna een uur vertraging. Al bij al halveerde het de wachttijd in London en waren we net op tijd om in te 'schepen' met Qatar airlines voor een langere vlucht naar Doha
Luchthavens weerspiegelen de mentaliteit van het land. Zo is Heathrow cosmopolitisch, relatief hectisch en zijn de afstanden tussen de terminals enkel met een busje af te leggen. Wat een verschil met Doha -hoofdstad van Qatar- of Tribhuvan -Nepals internationale luchthaven. Beide relatief kleine landen zijn nog volop in ontwikkeling, maar terwijl in het kleine, superrijke oliestaatje aan de Arabische Golf de dollars letterlijk uit de grond spuiten (de veiligheidscontroles zijn dan ook navenant!) heeft het sympathieke rood-bruine bakstenen gebouwtje van de luchthaven in Kathmandu de charmes van de vervlogen(!) fifties bezwaart.
Hier geen dure marmeren incheckbalies met supergesofisticeerde computers en scannerapparatuur, maar een rustige bediende die aan een simpel houten balietje volop zijn tijd neemt om je personaliafiche en je paspoort eens na te lezen en er tenslotte met een authentieke zwarte, transparante bic een krabbeltje in te zetten. "Welcome to Nepal sir! Namaste!".
Ik zie hem luidop denken: 'het land waar TIJD de grootste en enige luxe is...'
* eigenlijk was het 4 maal stijgen en dalen want toen de piloot al bijna aan de grond was in Kathmandu moest hij om wille van het slechte zicht veroorzaakt door de mist en de moessonregen, plots weer hard optrekken, een uurtje rond vliegen en tenslotte toch nog veilig landen. Oef!

15:32 Gepost door johanpieter | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |