07-09-03

MA JANCHU...


   "If we were pressed to give one reason, one specific observation why life in nepal seems so much more vivid than anywhere else, I would answer with a single word: time. There is a quality to time spent in Nepal that can only be described as inhalant.
Back home in the Wild West, time whips by with the relentless and terrible purpose of a strangling vine filmed in fast motion. A week, two months, ten years snap past like amnesia, a continual barrage of workdays, appointments, dinner dates and laundromats, television shows and video cassettes, parking meters, paydays, and phone calls...
    You can watch it from Asia. You read the newspapers, you think about your friends back home -marching along in the parade of events- and you know it's still happening. It's happening there. On the other side. Yesterdays, todays and tomorrows are tumbling after each other like Sambo and the tiger, blending into an opaque and viscous ooze. There is no such thing as NOW there; only a continual succession of laters, whipping their tendrils around the calendar. The clutches of the vine...
 
In Nepal, the phenomenon is reversed. Time is a stick of incense that burns without being consumed. One day can seem like a week; a week like months... Mornings stretch out and crack their spines with the yogic impassivity of house cats. Afternoons bulge with a succulent ripenes, like fat peaches. There is time enough to do everything -write a letter, eat breakfast, read the paper, visit a shrine or two, listen to the birds, bicycle downtown, change money, buy postcards, shop for Buddhas- and arrive home in time for lunch..."
(and write something for the weblog...)
                                                               Jeff Greenwald - Shopping for Buddhas
 
For three weeks now we have been submerged in this new to us Nepali culture. We take a moment to reflect on the differences from home. Maybe the Orient does offer some answers to the questions we have come to ask ourselves in the West...or vice versa.
 
Here is the traditional Nepali greeting: Namaste, as in "hello" or "welcome". Usually accompanied by a joining of the hands to the chest (the heart) as in prayer or slight bowing.
This way the greeting also expresses a deeper sentiment of goodwill and respect among people of all ages. [As posted in an earlier blog] Namaste literally means The sacred in me greets the sacred in you. What a beautiful, gentle intent to make contact with another human being. Sometimes one can observe Nepalis in conversation holding each other's hand or fingers as if to say "I want to be close to you and feel what you have to say".
 
The much used words 'Bistari, bistari' ( slowly, slowly ) and 'Bholi garne' ( do tomorrow ) reflect the character of the average Nepali and the sharp contrast with our western 'A type' drive to get as much as possible out of our day "and we want it done yesterday". When we take the time to stop the world we can look back and question ourselves why and for whom? As iour friend Paul Simon so aptly put it many years ago, before I was old enough to understand what he meant, "Slow down, you move too fast, gotta make the moment last...".
The omnipresence of the sitting Buddha is no coincidence here. The Buddha suggests we sit down and meditate to achieve detachment form the illusions of existence, from suffering. How everyone applies the Buddha's teachings is up to them. Buddhism has many faces. After observing the local scene, this has been the subject of much educational discussion for Johan and me. The Buddha shows the way - we have to walk the path. Subject of a future blog, no doubt.
 
When Nepalis do get going, then they 'Chumnu' ( go for a walk ). Very little evidence of pressure here - even the street vendors let up easily, now that we can express ourselves with a minimum of words. I have yet to see anyone running in the streets. The other day we were laughing at the mere suggestion of westerners in Bodnath using the Stupa circle to go for their daily jog - we laugh a lot, we laugh easily. The shortest distance between two points may be straight, even in Nepal, but it is not always the most interesting, not for Nepalis, not for us visitors. Better to keep an open mind and look for the signs on the way - maybe they hold a message? 
 
And when it is time to go - there is a time for coming and a time for going, leaving friends, work or home, they just go, without saying much. Nobody's business where they're headed and besides, who knows if they arrive where they're headed and just how long they will be gone. After all, a wise man travels not to arrive but for the sake of the journey. If they should add something, 'Ma janchu' will do - "I'm going"
 
That's all folks.
I'm outtahere for now.
See you later, alligator
So long.
Bye.
Ma janchu, JohanPieter
 
Inspired by a column of Susal Stebbins: In a word...
___________________________________________________________________________________________________________

Wanneer je al enkele weken ondergedompeld bent in een totaal andere cultuur en leefpatroon dan 'thuis', is het relevant eens stil te staan bij sommige verschillen in gewoonten. Misschien biedt het oosten wel enkele antwoorden op problemen waar wij in het westen al langer mee worstelen of vice versa...

Eerst en vooral is er hun wijze van begroeten. Het woord 'NAMASTE' kan je gewoon vertalen als 'hello!' of 'welkom!. Het gaat echter meestal gepaard met een beweging van de handpalmen tegen elkaar voor de borst (of het hart) zoals in een gebed en een lichte buiging. Op deze wijze drukt de begroeting ook diepere gevoelens uit van welwillendheid en respect tussen personen van alle leeftijden. In feite betekent Namaste -zoals je kan lezen in het prachtige gedicht elders in deze Blog- in essentie " Het heilige in mij groet het heilige in jou..." .  En is dat nu geen prachtige, hartverwarmende intentie om contact te leggen met een ander menselijk wezen? Sommige Nepalezen houden tijdens hun conversatie ook continu elkaars handen of vingers vast alsof ze willen zeggen: 'ik wil dicht bij jouw zijn en ik wil ook voelen wat je zegt'...

Ook de veelgebruikte woorden 'Bistari, bistari' (trager, trager!) en 'Bholi garne' (zal het morgen doen!) drukken het onthaastend karakter uit van de gemiddelde Nepali en zijn een antigif voor onze westerse drang om het allemaal zeer snel te klaren, het liefst tegen gisteren! Gekkenwerk eigenlijk en weinigen stellen zich de vraag: waarom of voor wie of wat zijn we zo voortdurend zo bezig? De zittende Boeddha is niet zomaar een toevallig symbool hier. In tegenstelling tot het in onze christelijke cultuur ooit zo populaire kruissymbool (lijden, sterven, afzien, verlossing?) zegt de Boeddha ons: " Ga eens rustig zitten en mediteer en laat ondertussen de illusies van het bestaan aan je innerlijk oog voorbijtrekken en probeer je te onthechten (gulden middenweg)."

Schieten de Nepalezen dan al eens in gang dan is het meestal om eens rond te kuieren ('Chumnu'). Weinig gebeurt hier echter overhaast of opgejaagd. Ik zag hier eigenlijk nog niet iemand rennen over straat - hiervoor dienen wel onze (westerse) moto's en jeeps. Het rechte of kortste pad (tussen A en B) is voor een Nepali zeker niet altijd het interessantste. Je kan beter je geest openhouden en op de 'tekens' letten onderweg. Mischien hebben zij een boodschap voor jou?
En als ze dan al eens ergens weggaan (van thuis, van het werk, van een groepje vrienden..) doen Nepali dit meestal zonder woorden. Wie heeft er eigenlijk zaken met wat iemand daarna gaat doen en bovendien ben je toch nooit zeker op voorhand of iets een uurtje of een halve dag zal duren. So what! Als ze zich dan toch al verplicht voelen om iets te zeggen bij het afscheid is het 'Ma Janchu'. Wat zoveel betekent als: "Ik ben weg!"
Verdere commentaar overbodig...Johanpieter
 
Inspired by a column of Susal Stebbins: In a word...




08:51 Gepost door johanpieter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05-09-03

THE MAGICAL MYSTERY TOUCH (PART 2)

" Ayurveda is de oudste nog beoefende vorm van geneeskunst. Deze 'kennis van het leven' gaat 5000 jaar terug en is een holistisch geneeskundig systeem dat uitgaat van de fundamentele eenheid van zelf en natuur. Anders dan onze Westerse allopathische geneeskunde die uitzoekt wat de aandoening is en die vervolgens probeert te bestrijden, kijkt Ayurveda naar de hele patient. Ziekte wordt beschouwd als een symptoom van een verstoord evenwicht en wat behandeld wordt is niet de ziekte maar dat verstoorde evenwicht."
Rough guide Nepal blz 66
 
Na een verkwikkende douche en een stevig ontbijt ( 2 eitjes 'sunny side up', toasts van vers gerstebrood met confituur, wat yochourt met vers fruit en een flinke kop koffie -op het laatste na allemaal inbegrepen in de dagprijs van ons verblijf van 400 roepies of ongeveer 200 Bef per dag/ per persoon!) begeef ik me op weg om me eens stevig onder handen te laten nemen in het centrum "Magic Touch'.
Na het uitwisselen van wat beleefde begroetingen aan de receptie, vraagt de therapeut, Surendra, me of ik soms last heb van een droge huid  bovenaan mijn rug -let wel, ik had nog al mijn kleren aan toen!
Ik antwoord dat ik altijd wel wat last heb van wat lichte eczeem op die plaats. En... -vervolgt hij onmiddellijk- geen last van hoge bloeddruk? Ik val bijna plat achterover -ook al was er nog geen massagemat te bespeuren!- want hoe kon hij nu in godsnaam weten dat ik hiervoor al enkele jaren medicijnen neem... Even denk ik nog dat hij die vraag misschien wel aan alle westerlingen stelt, maar 's namiddags maakt hij bij Pieter totaal andere opmerkingen...
 
Ik heb in Belgie al een initiatieweekend gevolgd in Ayurvedische massage en ook al 2 maal een behandeling gekregen en weet dus ongeveer waaraan ik me kan verwachten.
Maar onmiddellijk wanneer deze specialist aan zijn knijp- en strijkwerk begint, voel ik dat dit totaal andere koek is. Van zodra zijn magische handen en vingers bovenaan mijn schouders beginnen te werken en de blokkdes van een teveel zittend leven aanpakken, schieten bliksemschichten van lichte pijn gemengd met een bijzonder genot langs mijn rug naar beneden en weer naar omhoog.
Een Ayurvedische massage is letterlijk 'integraal', dus van kop tot teen, en een wel heel bijzondere ervaring voor Westerlingen die lichamelijk gesproken nogal eens een onderscheid maken tussen wat wel en niet mag aangeraakt worden in dergelijke omstandigheden...
Gedurende 2 volle uren wordt ik me langzaam bewust van ieder vezeltje, spiertje en gewricht en van elk plekje op mijn huid en eronder. Na 10 minuutjes verkeer ik compleet in de flow van lichaam en geest. Heel ongewoon voor mij, ook al heb ik al heel wat ervaring met Shiatsu en Reiki-massages.
Ayurvedische masseurs werken met heel veel olie waarin geneeskrachtige kruiden zijn vermengd. Na de sessie ga je bij 'ons' meestal gewoon douchen, maar hier wordt het ritueel verder gezet en wordt de overtollige olie nog eens gedeeltelijk weggeveegd met warm-hete doeken, waarna nog een ultieme streksessie volgt en een theetje om af te ronden.
Jouw balans is redelijk goed, zegt Surendra bij het afscheid en ook nog dat mijn temperament van het 'khapa' type is; het koude-maantype.
Met deze wijsheid op zak ga ik terug op stap in de hoop dat de sessie wat zal verhelpen aan mijn slaapproblemen die ik al heb sedert ik in Nepal arriveerde. Neem wat koud-warme wisseldouches, raadt hij me nog aan. Geen probleem hier, want het water is altijd wel wat te heet of te koud als de zonnepanelen te weinig zon gekregen hebben overdag.
Terug op straat loop ik op wolkjes en voel me herboren en alsof ik hier al jaren woon. Het is inmiddels middag en behoorlijk druk en warm langs de hoofdstraat. Niemand bekijkt me echter als 'vreemdeling' of valt me lastig. Mijn lichaam en geest zijn plots eengeworden met deze omgeving...
En mijn geoliede haardos staat geweldig punk! Een oosterse schoonheid lacht even naar mij. Ik tover mijn vriendelijkste glimlach tevoorschijn en lach terug...
 
Johan en de Ayurvedalverman...


11:00 Gepost door johanpieter | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Schechen Temple


08:08 Gepost door johanpieter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Tai Chi on the roof


08:07 Gepost door johanpieter | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Schechen monk's quarters


08:06 Gepost door johanpieter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Boudha Stupa


08:04 Gepost door johanpieter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Street Life...Boudha Life


06:29 Gepost door johanpieter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-09-03

MAGIC TOUCH

Magic Touch, said Tashi. Tashi is the front desk clerk We had asked him where he gets his hair cut. I like to keep it short, my beard too. My daughter Misja had mentioned that she expected me to come back with long hair and beard after my year on the road- not unlike the sadhus at Pashupattinath in a previously posted picture. It's just not going to happen.
For some time I weighed the pros and cons of getting it done locally, versus buying my own
electric cutters, just like I have done since 10 years back home. I even discovered where to buy one in Boudha. The economics of the dilemma are inconsequential. However, the sanitary conditions in local barbershops are no match for my standards, unfortunately. And then there is the question of trusting a complete stranger in a foreign country to hold a sharp blade to your neck. Many years ago, on the island of Crete, I did treat myself to the luxury of a barbershop shave once, with the hot towels and all. A memorable experience. So I am tempted to try again.
 
Besides haircuts, they also offer Ayurvedic massage at Magic Touch. So we have to check it out. On the outside the place does not inspire us. The interior feels a lot better. We are greeted by a very friendly young Nepali woman. On the wall I observe about a dozen framed certifications for the different services offered at the health and beauty center. When asked if we can get a haircut and a shave with electric cutters, she responds with an enthusiast yes. I am thrilled. Electric cutters bypass all my adverse considerations for the haicut and shave. I will wait for the barber to come back from afternoon tea. We make appointments for massages for the next day and Johan leaves.

After a short "Nepali" wait a young man walks in, carrying two small bundles. A moment later, I may proceed to the barber's chair. The young man welcomes me to his corner with the typical broad Nepali smile. I feel at ease. He wraps the barber's apron tight around my neck. I swallow. It feels hot inside. He unwraps one of the bundles on the counter. His collection of scissors and combs. I cannot seee the clippers anywhere. The frontdesk lady joins us. They talk in Nepali. She is the translator.
 
What is this? The barber selects his giant scissors. "He will cut my hair with scissors," she says. I feel a sudden tension in my back "Allright for my hair cut, but he will trim my beard with the electric clippers, right?" Yes, no problem. "If you are uneasy, just tell me," she adds. I stay in the moment. He starts. Soon I notice he has a way with his scissors. He works one side only, as if to demonstrate by way of contrast his skill. I forget about the clippers. There's this good feeling about a haircut. The sound of the scissors is almost hypnotizing. I close my eyes. I relax and become aware of the Nepali music in the room, interrupted by commercials...a spot for the first 24/7 shopping mall in Katmandu...I notice the comb in his hand, a giant pink affair. Combined with the super long scissors, I feel like I am stuck in a cartoon. The radio station even plays Nepali rap: a first for me. I only just discovered Flemish rap on this trip as well, thanks to Johan's collection on his Zen player. The young barber is a true champion with his scissors and comb. On the counter, spread out amongst scissors and combs of all size and color, I spot his shaving blade: worry for later. When the young man finally picks up the blade, he opens up a pack of brand new blades to insert. Allright! That is comforting. He wets my neck and around my ears to finish off the job. I like what I see in the mirror.
 
That is when he pulls out the Gillette shaving foam. Puzzled, I look a the lady. Does she look a bit nervous too, or is it projection on my part? As I suspected: no clippers in the house.
More conversation in Nepali, no doubt deciding my fate, or at least the fate of my beard of two weeks. She wants to know how short I want my beard. He will trim my beard with his scissors.
I am stunned and sweating profusely under my apron. Much to my surprise, with those long scissors, he gets around quite nicely, while I keep a close eye on him. He inspires confidence; only one minor nick, under the lip. In the end, I even invite him to use his blade to shave the lower part of my throat. It takes a while, and I feel sorry for him. He certainly is earning every roepie. But then again, I think, he put himself on the spot.

My neck and shoulders feel rather tense by now, partly from the uncomfortable contortions I am put through, partly from the apprehension. Lo and behold, the end result is fantastic. Smiles all around. He finishes with a skillful massage of skull, neck and shoulders. I think I would come back just for the massage. But then, that's on tomorrow's agenda.
 
On the way back to the hotel is the supermart where I saw the clippers earlier. I will skip them for now. 
 
Namaste, Pieter




07:17 Gepost door johanpieter | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

03-09-03

Down on main street...in Boudha



 

09:15 Gepost door johanpieter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

HET DAGELIJKSE LEVEN VAN BOUDHA... (is 'NATH!')

" Don't it always seem to go
that you don't know
what you've got
till it's gone
they paved paradise
and put up a parking lot..."
 
Big Yellow Taxi - Joni Mitchell
 
Een aantal motieven houden ons al meer dan 1 weekje hier in Boudhanath, maar aangezien het motto van deze tocht is "het doel van de reis is niet het doel maar de reis" maakt dit eigenlijk weinig uit. Het geeft ons volop de kans ons onder te dompelen met al onze zintuigen in het leven van elke dag op de grens van de hoofdstad en de rest van de vallei.
Er is vooreerst de alomtegenwoordige moesson. We hadden al voor ons vertrek ingecalculeerd dat het einde van dit regenseizoen niet echt aangenaam stappersweer zou zijn. De laatste dagen is het weer echt op zijn Belgisch: een grijze hemel waaruit regelmatig serieuse buien vallen. Meestal is het weer 's morgens stralend zonnig en beginnen de buien pas in de vooravond of vallen vooral 's nachts. Deze vochtige hitte doet dan ook 'zweten en plakken' en maakt snel moe en loom na een fysieke inspanning. Het beste en actiefste moment is dan ook 's morgens heel vroeg wanneer we onze Qigong en Tai Chi oefeningen doen op het dak en het dorp rondom ons langzaam ontwaakt: een man die een stelende aap wegjaagt over de golfplaten, een bengel die mijn bewegingen imiteert en wellicht denkt dat ik een soort kungfu doe, vrouwen die de was ophangen en de monniken die een hels -of hemels?- kabaal produceren in de tempel met hun cymbalen en trompetten.
Een andere reden die ons voorlopig hier houdt is het heerlijke en goedkope vegetarische restaurant van ons guesthouse. De Sherpa familie die de zaak runt, kent ons inmiddels al goed. We oefenen soms met hen onze nepalese woordenschat of ik laat hen luisteren naar de Tibetaanse muziek op mijn MP3 player. De twee lieve dochters des huize (Nyingma -de zon- en Gyelpo -de koningin-), die steeds met een oosterse glimlach ons eten opdienen, zijn al opengebloeid van wat gesloten bloemen tot vroljke en communicatieve vlinders...
We zijn dan ook stilaan bijna de langst residerende gasten in de Rabsel. Sommige reizigers gingen al eens weg en kwamen soms na enkele dagen 'uitgeregend' terug. Andere moeten terug naar huis en werk na een korte huwelijksreis in Tibet of een vakantie in Kathmandu. Een Duitser verblijft hier al meer dan een maand, maar hij werkt hier dan ook in Kathmandu.
Een totaal andere reden om hier te (ver)blijven is het opbreken van het staakt-het-vuren-akkoord door de Maoisten vorige week woensdag. Sedertdien is de situatie nogal gespannen en zijn er al enkele aanslagen gepleegd op (ex)ministers en politie-officieren. Het gevolg hiervan is overal sterk opgedreven leger- en politiecontroles die urenlange files veroorzaken op de wegen van en naar de vallei. Een al eerder door de 5 politieke partijen van het land voor 4 september aangekondigde staking  is, gezien de situatie, gelukkig afgelast. Massamanifestaties zijn tot 22 september verboden en in een aantal districten is een avondklok en uitgangsverbod afgekondigd.
Ondertussen gaat de handel en wandel op straat echter zijn normale gangetje en is er van al dat politiek gehakketak weinig te merken. De gewone Nepali wil vooral zijn brood of liever zijn dagelijkse 'rijst en linzen' verdienen en wacht gelaten af of de situatie het komende toeristisch seizoen nog eens zal verknoeien. Veel boerkes per fiets ventten hun kleine hoeveelheden groenten gewoon op de stoep: veelkleurige pepertjes in allerlei vormen, bokchoy (een soort chinees witloof), bonen, aubergines, mosterdbladeren en een keuze aan allerlei noten en specerijen.
De stalletjes langs de hoofdweg verkopen bijna allemaal dezelfde mengelmoes van produkten. Weinigen zijn gespecialiseerd in iets. Vlees (vooral gevogelte en varken) is zeldzaam en ligt open en bloot en ongekoeld op de toonbank. Soms worden de gulzige vliegen weggehouden door er een stuk plastic boven te leggen.
Kleermakers en stoffenverkopers hebben in hun winkeltjes meestal een breed bed geinstalleerd waarop ze  zowel werken als relaxed wachten op een volgende klant. Kinderen spelen op de weg een soort bikkelspel met steentjes en jongeren zitten hier -zoals overal- te prutsen en te pronken met hun nieuwste GSM's.
Langs de aarden weggetjes vol plassen en putten zitten vrouwen, gehurkt boven een geimproviseerd kampvuurtje, maiskolven te grillen of laten gefrituurde momo's en beignets uitlikken op vies krantenpapier.
Aan de rand van de stoepa ligt een stokoude vrouw op een groezelige deken voor de ingang van een tempeltje wellicht te wachten tot haar laatste uur geslagen is. De heilige koeien, die overal in het straatbeeld opduiken, krijgen meer respect. Wie zich waagt om er een aan te rijden, riskeert dan ook een ernstige gevangenisstraf.
En tussen al het gewemel van de eeuwig rond de stoepa ronddraaiende pelgrims ligt af en toe een hond midden op de weg rustig door te slapen. Merkwaardig maar niemand trapt op hem.
Vanuit vogelperspectief vormt de stoepa een perfecte Mandala (geometrische meditatiefiguur) met in het Centrum  het Nirvana (de verlichte staat) en aan de buitenkant Samsara (de dwalende wereld): hier vind je de commerciele boeddhabazaars, de opdringerige verkopers en bedelaars en de cyberlinks naar de rest van het mensdom... De mantra's  op de gebedsvlaggetjes verspreiden zich hier meestal sneller in het universum dan onze hotmailboodschappen...
Een jongen van 16 in een rolwagen heeft zijn vaste stek op het plein. Wanneer ik hem aanspreek en wat roepies geef, constateer ik dat hij geen Engels verstaat. Ik roep er dan maar een andere Nepali bij om te vertalen. Ik vraag de jongen of hij zijn handen kan gebruiken om te schrijven of om te typen op computer. Hij lacht om dit ongewone idee. Wie hier gehandicapt is, moet bedelen en niet bijleren. Misschien zet mijn suggestie hem toch aan het nadenken. In een land met meer hoogtes en laagtes en putten dan mensen, is een rolstoelgebruiker natuurlijk veroordeeld tot een verblijf op een effen pleintje zoals dit.  En zelfs dan nog zijn de stoepa zelf en de weg naar het Nirvana met honderden trappen bezaaid. Gehandicapt zijn in Nepal is zich nog lager bevinden op de sociale ladder dan de laagste paria. En toch krijg ik van hem elke dag die hartverwarmende glimlach en dat welgemeend 'Namaste'! Misschien moeten we vooral zelf nog veel bijleren... al of niet met onze handen...
 
Kuifje en Professor Zonnebloem...







07:55 Gepost door johanpieter | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |