28-09-03

Pokhara Lakescene

 
 
 
 
 
Simple pleaures are the best.

09:21 Gepost door johanpieter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Annapurna dawn


 
 
 
 
 
 
 
 
"Good morning, good morning, good...
Nothing to say but it's okay ( One picture is worth a thousand words )
Nothing to do, it's up to you ( Hey, I've got nothing to do today but smile )"

De legende...
 
"Een veel aanbeden vorm van de godin Parvati is Annapurna, de godin van het dagelijks brood. Zij wordt meestal zittend afgebeeld, met ofwel twee potten voedsel in haar handen , dan wel een grote lepel.  De oorsprong van Annapurna is te vinden in een van de vele echtelijke twisten tussen Shiva en Parvati.

Shiva, als bedelasceet, moest zijn familie onderhouden door te bedelen voor voedsel.
Op een dag had hij echter te veel geestverruimende middelen gerookt en was niet in staat om uit bedelen te gaan. Al het voedsel was echter al opgegeten door de hongerige kinderen Ganesha en Karttikeya en door hun rijdieren, de rat en de pauw, waardoor er voor de ouders niets meer over was. Shiva zat te mokken en vroeg zichaf waarom hij nu honger moest lijden, terwijl alle andere goden baadden in weelde.
De wijze Narada verscheen toen voor hem en zei dat het allemaal de schuld van Parvati was : "Een goede vrouw brengt geluk, maar een slechte vrouw ellende. Kijk maar naar Vishnu. Die is gehuwd met Shri en sindsdien heeft hij alles wat hij maar wenst." Hierna ging Narada naar de keuken, waar hij Parvati hongerig en ellendig aantrof. Aan haar vertelde de wijze dat het allemaal aan haar echtgenot lag.
"Een goede echtgenoot zorgt  goed voor zijn familie. Kijk maar naar Sarasvati : die is getrouwd met Brahma, de schepper, en zij heeft het goed. Goedbeschouwd is jouw echtgenoot een ellendeling, die niet voor zijn gezin kan zorgen."

Parvati dacht over deze woorden na en besloot Shiva te verlaten.
De volgende dag, toen Shiva weer aan het bedelen was, pakte zij haar kinderen en vertrok naar het huis van haar ouders.
Nu kreeg Narada het een beetje benauwd, want hij had niet gedacht dat het zover zou komen en hij was bang voor de woede van Shiva.
Hij praatte opnieuw met Parvati en zei dat Shiva weliswaar slechte eigenschappen had, maar dat hij ook zijn goede kanten had, waar alle goden hem om benijdden. Hij adviseerde haar Shiva voor te zijn en de huizen waar hij ging bedelen voor hem te bezoeken en het voedsel in te zamelen.
Dat deed zij en toen Shiva met een lege bedelnap thuiskwam, hongerig en treurig, kon zij hem het door haar verzamelde voedsel aanbieden.
Shiva was hierdoor zo aangedaan dat hij speciaal voor deze gelegenheid een speciale verschijningsvorm va,n Parvati creëerde :  Annapurna, de voedster...
"



09:13 Gepost door johanpieter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

27-09-03

STAIRWAY TO HEAVEN

 Het zicht op de Annapurna Himal en dan vooral op de heilige Macchapuchhre (de Vissenstaart) varieert van dag tot dag en zelfs van uur tot uur met de lichtinval van de langzaam ontwakenende zon. Soms lijken al die Bergen heel vlakbij en soms –door de dwalende nevels errond- lijken ze heel veraf.

Ze lijken ook minder hoog dan ik had verwacht. Ok, het blijven natuurlijk wel zevenduizenders (9 pieken boven 7000 meter rond Pokhara en de Annapurna 1 is zelfs 8091 meter hoog!) maar wat is 7 km als je het bijvoorbeeld horizontaal aflegt?

Toch is de aanblik van die zachte ochtendzon op die eeuwige witte sneeuwpieken een van de mooiste en puurste dingen die ik in mijn leven al gezien heb. Met de verrekijker speur ik nieuwsgierig het landschap af naar de mythische Yeti, het onzichtbare Himalayamonster., maar ik zie alleen een lappendeken van donkere rotsen en helwitte sneeuw, in een steeds wisselend spel van schaduwen en lichten, desolaat, als in de lucht hangende of zwevende woestijnen…

De Himal Alayas “ZIJN”, zo simpel is dat… en ze zijn er al zoveel eeuwen langer dan al wat vliegt en kruipt en loopt. Daarom ook zijn ze in de ogen van de Nepalezen en Tibetanen heilige woonplaatsen van de goden.

Ik zit hier nu koffie te drinken terwijl ik dit schrijf en voortdurend weer wordt mijn blik tot die machtige reuzen aangezogen. Alsof je plots hevig verliefd wordt. Het is nog heel vroeg en er is niemand in het kleine restaurantje: alleen ik en het machtige zicht op die Bergen. Ik word er heel stil en klein van en ben plots heel ontroerd zoals ik als kind kon zijn… met mijn ganse wezen…

Ik heb geen zin om ze te beklimmen, die Bergen, of om ze te “veroveren” of om een top te bereiken. Al dergelijk agressief, stoeferig machogedoe is niet aan mij besteed. Ik heb alleen maar zin om ze in extase te bewonderen en in stilte te genieten. In ex-stase, dus buiten het statische… De Bergen lijken statisch maar ze zijn het niet: ze evolueren en leven net zoals de zee leeft en de sterrennevels… Ze laten af en toe hun donder rollen als ze brullen of kwaad zijn en stellen vragen waar geen antwoord op is. De Bergen hebben een eigen ziel.

De berg… ‘hij is wonderbaarlijk’… of liever… ik vind “de berg, ‘ZIJ’ is wonderbaarlijk” beter klinken… De berg baart wonderen… Zij is magie… En ik sjamaan…

Een arend vliegt steeds hoger naar de zon…

 Kuifje in Nepal


08:05 Gepost door johanpieter | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

25-09-03

ALLEMAAL BEESTJES...

" If you don't know
where you're going
any road will take you there..."
 
George Harrison
 
Net zoals godsdiensten maken dieren integraal deel uit van het dagelijkse leven in Nepal. Je vindt ze overal en in alle formaten, kleuren en gezindheden..
We hadden het vroeger al over de heilige koeien op straat. Hier in Pokhara heb je ook veel rondwandelende zwartgrijze waterbuffels. Meestal kiezen ze voor het midden van de rijweg of ...wat daarvan over schiet. Gisteren stopte er een plots voor het cybercafe en maakte dan gezwind rechtsomkeer... Wellicht was hij zijn hotmailadres vergeten! Auto's toeteren voor voorbijgangers en fietsers maar niet voor straatbuffels. Ze vertragen of ze stoppen tot de baan weer vrij is: een merkwaardig fenomeen voor iemand met een boerenverstand zoals ekik.
Verder heb je hier natuurlijk heel veel honden. De meesten zien er wat verwaarloosd uit, krabben hun vlooien of hebben huidziekten en zijn altijd wel aan het schooien voor wat overschotjes. Sommige vergezellen je een ganse tijd op wandeltocht en verdwijnen dan weer even plots als ze kwamen opdagen.
Wanneer we 's avonds naar ons hotel terugkeren ligt er ook altijd een hond languit op zijn zij te slapen, steeds op dezelfde plaats midden de rijweg. Dat hij iedere dag weer overleeft verwondert ons telkens, aangezien veel motorrijders hier de gewoonte hebben om in het donker zonder licht te rijden. And... by the way... in sommige straten doen de mensen hier gewoon de straatverlichting branden met een schakelaarke aan de paal.
 
Vogels zijn er  in Nepal van allerlei pluimage. Je hebt natuurlijk de alomtegenwoordige grijskop kraaien die stelen als de raven en voortduren 'kraaien' als de... euh... kraaien... en geweldig veel lawaai maken.
Verder zijn er de statig overzwevende roofvogels ('n soort arend), de witte kraanvogels en allerlei gevederden waarvan ik nog de naam niet ken, maar waaronder een opvallend vogeltje met felle lichtblauwe kleuren, totnogtoe het mooiste is dat ik observeerde.
 
En dan zijn er natuurlijk nog de ambetanterikken zoals de muggen, de springende spinnetjes en de ordinaire superspinnen (zoals thuis maar nog groter) en de kleine mierkes die geen snoepje omgemoeid laten en af en toe ook een kakkerlak...
En er zijn gelukkig diegenen die die ambetanterikken ook wel eens lusten zoals de hagedis die al de ganse tijd bij ons op de kamer woont en de gekko's in de tuin.
 
Tenslotte zijn er rond deze tijd van het jaar ook nog de bloedzuigers, vooral dan in de bossen. Kleine kronkelende, ietwat op 'n duizendpoot gelijkende insecten, die zich in een mum van tijd aan de rand en de zool van je schoenen vasthechten en naar binnen willen kruipen om de vampier uit te hangen. Het blijft dus oppassen geblazen, maar met het verdwijnen van de moesson zullen ook deze dracula's opnieuw vertrekken (schone 'leechees' (bloedzuiger in het engels) duren nooit lang!) en kunnen wij ook eindelijk beginnen trekken...
 
Rintintin en Lassie...


13:26 Gepost door johanpieter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

SIDDHARTA...

" Siddharta had a goal, a single one: to become empty- emty of thirst, empty of desire, empty of dreams, empty of joy and sorrow. To die away from himself, no longer be self, to find peace with an emptied heart, to be open to miracles in unselfed thinking: that was his goal. When the entire self was transcended and extinct, when every drive and every mania in the heart had fallen silent, then the ultimate was bound to awaken, the innermost essence, which is no longer ego, the great secret."
 
Siddharta Hermann Hesse p.13

13:05 Gepost door johanpieter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |