29-03-07

the sequel...

Heyhey Namaste!

Long time no see!

Long see no time!

national geographic comp

We keren eindelijk terug naar Nepal op 31 maart -of is het foolish day 1 april?- 2007 voor een mini-journey van 2 weken. Dit keer in het gezelschap van mijn dochter Kaat (die direct na de Paasvakantie weer aan de slag moet in haar klas vandaar...). Meer dan 3 jaar na de eerste trip houden we een reunietje met Pieter, Mieke, Shiva, Tara en the kids and so on... een leuk weerzien en tijd om wat herinneringen te koesteren.

Tjah Nepal is zo maar geen bestemming om eenmaal naartoe te gaan. Eens je hart ginder verloren blijft er altijd een sluimerend verlangen branden. De Himalaya trekt... Er zal weinig tijd zijn voor een echte blog, maar we maken achteraf wel een mooie fotoreportage. Beloofd.

And say a little prayer for Ganesha...

Johan

meer foto's op

http://shaktiomnamashiva0.spaces.live.com/

149_4948comp
Nepalreis 31 maart – 14 april 2007 Zondag 1 april Kathmandu Guesthouse... 

De helse taxirit van Thribuvan Airport naar ons Guesthouse in het centrum van de Thamel bracht me onmiddellijk terug naar het Nepaligevoel van 3 jaar geleden. Het is iets moeilijk om te omschrijven, je kan het alleen maar ervaren…

Geluiden, geuren, kleuren, mensen –vooral veel mensen- en getoeter van auto’s en van duizenden brommers en motorfietsen doen plots een stroom speciale adrenaline door je aderen stromen.

Teveel indrukken om door mijn grijze hersencellen allemaal ineens te worden verwerkt.

Ik zie Kaat met haar ogen knipperen als de taxichauffeur weer eens rakelings langs een tegenligger passeert en de achteruitkijkspiegels elkaar net niet raken. Als ik het riskeer om thuis een klein beetje in die stijl te rijden, zegt het vrouwtje verwonderd: “Héla, scheelt er iets?” Hier in Kathmandu moet je zo rijden anders veroorzaak je gegarandeerd ongelukken. Heel merkwaardig. Nepal land vol contrasten en dilemma’s…

 

Na een lekker ‘douchke’ dat zowel lichaam als ziel verkwikt en de lange, vermoeiende vliegreis van mij afspoelt, ga ik samen met mijn vrienden Piet en Mieke een licht avondmaal nuttigen in de ‘Yin Yang’, een heerlijk Thais restaurant, op een boogscheut van ons hotel.

’s Nachts is er buiten veel stadskabaal. De op voorhand gereserveerde kamer met zicht op de tuin bleek, niettegenstaande alle plechtige emailbeloften van de manager van het Kathmandu Guesthouse, toch niet zo goed gereserveerd als ik had gehoopt. Voorlopig dus één nacht slapen in een minder gunstige kamer. “I give you better room sir for one night for same price!..” Als het kwelen van een Nepalese covergroep in een van de aanlendende bars eindelijk ophoudt, hoor ik plots het lawaai van een elektrische cirkelzaag en het kloppen van een voorhamer in de nacht. Met de oordoppen in, slaag ik er toch in wat te slapen met tussenpozen. Om half vier schudt Kaat me wakker. Mijn gesnurk doet de kamer trillen. Ik probeer verder op mijn zijde te blijven liggen en door mijn neus te ademen. Om 9 uur wordt ik midden een diepe slaap wakker gebeld door Pieter om samen te ontbijten. Kaat heeft nog een mottig gevoel: een mengeling van maaglast, restanten van een migraine-aanval, wat jetlag en de ‘culture-shock’ van Azië. Die laatste twee ken ik van mijn vorige reis naar Nepal: niet onoverkomelijk -weet ik- maar je voelt je er wel een tijdje ellendig door…
149_4979
 

Maandag 2 april Kathmandu Guesthouse

 

Na wat onderhandelen aan de receptie krijgen we dan toch een rustiger kamer op de eerste verdieping met zicht op de prachtige binnentuin. Een metershoge witte Boeddha met de mudra ‘vreest niet(s?)’ glimlacht naar mij.

141_4126Ik neem mijn ontbijt in de tuin van de ‘Pumpernickle’, een bakkerij annex zonnig terras. Het geurt er lekker naar verse croissants, nepali beans coffee, gebakken eieren en ook de yoghurt met vers fruit smaakt overheerlijk.

Ik wissel mijn euros (1 euro tegen ongeveer 90 nepalese roepees) en neem wat ontbijtkoekjes mee voor Kaat. Ze slaapt nog rustig in de nu beter verduisterde kamer. Buiten in de tuin schijnt volop de zon, geuren veelkleurige bloemen en fluiten allerlei exotische vogels een ochtendlied. Ik voel me relax, niet hongerig en laat de tijd voorbij glijden als een wierookstokje dat langzaam opbrandt zonder kleiner te worden (Jef Greenwald!). Ik dank de olifantengod Ganesh omdat hij sedert ons vertrek al heel wat hindernissen heeft helpen opruimen en zing een stille mantra voor Tara, de vrouwelijke boddhisattva en beschermheilige van de stad Kathmandu. ‘Om Tare Tuttare Ture Svaha!’ Ik ben in vakantie en die stemming doet mij 100% genieten van elk moment dat zich aanbiedt. In de tuin lees ik in het boekje ‘Voor vader’ dat mijn dochter Isis me net voor het afreizen in de handen stopte. Ik ben eigenlijk erg blij het voorrecht te beleven om met mijn dochter Kaat zo een reis te ondernemen. Nepal is altijd een beetje avontuur. De reis zal onszelf veranderen en ook onze relatie. Dat weet ik nu al. ‘Kinderen leren hun vaders geduld te ontwikkelen en mededogen… Liefde is een handeling, meer dan een gevoel...’ Ook al is het leven eeuwig, de tijd op aarde is kort, een beetje zoals deze reis. Van alle engagementen is kinderen groot brengen de belangrijkste en de moeilijkste taak. Maar je wordt er meer mens door en verwerft uiteindelijk meer diepgang en wijsheid. Ooit zal Kaat in haar klas haar kinderen vertellen over deze reis samen met haar vader en haar enthousiaste verhalen zullen misschien anderen aanzetten om ook zo een avontuur te ondernemen. De cirkel is rond en de kern van de mandala. Ik hoor de klassieker ‘om mani padme hum’ uit de boxen van een Musicshop klinken. ‘Heil het juweel in de Lotus’… en sluit de ogen…

 Dinsdag 3 april 17.18 u.  ‘What Kath-man-du, we can do!’ Op het terrasje van kamer 235 (35 USD per dag) zit ik na te doezelen van een uitstapje met Kaat naar de tempels van Durbar Square, zowat het marktplein van de stad, en naar de stupa van Bodnath of Bouddha. Wel iedere seconde toetert er ergens in de stad een auto of claxon, zowel ver als dichtbij in een merkwaardige symfonie van allerlei geluiden die bijna gelijken op klankschalen want elke ‘tuut’ klinkt een beetje anders in mijn hoofd.’s Morgens volgde de rikshaman die we inhuurden een hobbelig spoor richting de tempelpagodedaken van het belangrijkste plein in de stad, hoewel… ook Pathan en Bhaktapur hebben hun Durbar Square; we kuieren wat loom rond en schieten foto’s. Het is heet, zowat 30° C.
141_4156
Tegen de middag nemen we een taxi naar de grote stupa aan de rand van de stad. Onder de naar de 4 windstreken alziende ogen van de Boeddha wapperen de gebedsvlaggen en banieren en verspreiden hun boodschappen van vrede en heiligheid. Rond het heiligdom trekken nog steeds de Tibetaanse pelgrims hun cirkels met de klok meedraaiend.
142_4207

Een zeker weerzien voor mij want toen ik 3 jaar geleden op een avond op de bovenste verdieping wat mediteerde op de ondergaande zon, deed ik de wens om hier ooit eens terug te mogen keren. En hier zit ik nu samen met mijn dochter Kaat met een prachtig uitzicht op een Tibetaanse tempel en de in nevels gehulde heuvels van Kathmandu Valley. Ik vertel Kaat mijn verhaal en suggereer haar voorzichtig de positieve wens te doen om voor altijd een (ver)licht en helder hoofd te hebben… Wie naar Nepal komt moet vooral in het bijgeloof oprecht geloven, anders werkt het niet… alhoewel… de energie van de stupa is zo krachtig dat ze alle batterijen instant oplaadt of je dat nu wenst of niet. Gewoon aanwezig zijn in rust is voldoende. De kosmische antenne van de energietop bovenaan deze driedimensionele mandala doet de rest: zwevend boven de wereld van ‘samsara’ rondom, zie je een glimp van het Nirvana en je voelt: ‘alles is OK, hier en nu…’

We kopen wat Tibetaanse sieraden met stenen (gems) en ook wat gebedsvlaggetjes. In het broeierige, piepkleine ateliertje werken een drietal jonge mannen op de vloer en printen –manueel- elk meer dan 1000 stuks iedere dag opnieuw.

141_4190

Buiten delen we wat van onze snoepjes uit aan spelende kinderen, maar die vinden de ‘gezonde’ kruidensmaken niet zo lekker…

142_4215
Tenslotte arriveren we in het vegetarisch restaurantje van het Rabsel Guesthouse. De receptionist van 3 jaar geleden, Tashi, een Tibetaan, is nu manager geworden, maar is bescheiden gebleven. Ik zie hem wat aarzelen als hij me terug ziet. Kan ook moeilijk anders want in die 3 jaar heeft hij misschien wel duizenden andere gasten zien passeren, maar toch is het na al die tijd een gelukkig weerzien. Het Franse gezelschap aan een andere tafel is verdiept in de Boeddhistische overwegingen van een monnik die zich ondertussen het eten en drinken laat smaken. Wij genieten na van een overheerlijke bio-salad en keren daarna terug naar het hotel om ons wat op te frissen en wat te rusten.
Kashi, een handelspartner van Bharat, die een mooi Nepalees winkeltje runt in de Mageleinestraat in Gent (Yak en Yeti), brengt me wat sieraden met halfedelstenen om terug mee te nemen naar België. We drinken samen koffie op het tuinterras en praten over business, kinderen en de politieke situatie in Nepal. Nepalezen die ik iets persoonlijker leer kennen, geven me –spiegelend- steeds weer een les in nederigheid. Wij, Westerlingen, hebben het dikwijls, zonder het goed te beseffen, ‘hoog in onze bol’. Omdat we (denken dat we) meer weten… omdat we rijker zijn…? Wellicht vooral omdat we ons van kindsbeen af hebben moeten leren bewijzen en we ons hierdoor onzeker zijn gaan voelen. Die onzekerheid camoufleren we dan achter een masker van pseudo-superioriteit en geldingsdrang. Het maakt ons niet altijd sympathiek in de ogen van anderen en we krijgen er uiteindelijk een dikke nek van.Nepalezen daarentegen glimlachen voortdurend en luisteren aandachtig naar wat je hen te vertellen hebt. Ik kan het niet nalaten en adviseer mijn nieuwe maat Kashi om te investeren in de opvoeding van zijn kinderen. “Laat je kinderen goed studeren” –zeg ik hem- “Het is de beste investering die je kan doen.” Hij glimlacht maar ziet toch dat ik het ernstig meen en ik zie hem nadenken. Ik suggereer hem ook dat hij wat meer ayurvedische wierook moet opsturen naar België, maar hij kent het begrip ‘ayurveda’ niet zo goed. Ik probeer het hem met ‘handen en voeten’ zo goed mogelijk uit te leggen en vraag tenslotte of hij niet naar de dokter gaat als hij ziek is. Weer glimlacht hij en antwoordt: “No sir, I am never sick!” Je kan dus ayurveda perfect begrijpen zonder er iets van af te weten. Lesje in nederigheid… Woensdag 4 april 14.14 u. Kathmandu is a bitch… Ik luister in de tuin van het hotel naar Hindol Vasanta (Spring), ayurvedische muziek op mijn mp3spelertje. De perfecte tijd en plaats voor deze klanken. Ayurvedische muzikanten koppelen hun composities aan de momenten van de dag of aan de jaargetijden. Nu begrijp ik waarom. Alles ‘in tune’ met de natuurlijke ritmen van het universum en het leven is hun boodschap. Westerlingen zijn altijd zo onrustig en gehaast. Het geluk ligt altijd een straat verder en zo bereiken we het nooit en hollen onszelf voorbij. Zoals deze morgen toen een moeder met baby bedelde om wat melk. Ik zat al met ons programma voor die dag in mijn hoofd en liep haar smeekbede resoluut voorbij toen ze mijn toegestopte biljet weigerde en nog eens om melk vroeg.Vervolgens klampte ze Kaat aan en die wist met de ganse situatie ook geen blijf. Op de kamer zagen we onze ‘fout’ in. Wij, rijke toeristen, die ons alles kunnen veroorloven, lopen voorbij aan de vraag van een moeder naar wat melk voor haar kind (ook al zou achteraf blijken dat die ‘melktruuc’ een handig middel is om toeristen veel meer geld af te pingelen dan ze gewoon zijn te geven). Je lost er het wereldleed niet mee op door iets te geven, maar het is erg confronterend als je normaliter verzuipt in overvloed en weelde zonder het wel en goed te beseffen. Duizenden kilometers van huis besef je het plots wel op een heel pijnlijke en hartverscheurende manier. Wat zijn wij dikwijls klagers zonder reden. Dit is wat Nepal met je doet: je bewust maken en je vermogen tot mededogen meer doen ontwaken. Een dezer dagen moeten we onze foute keuze van deze morgen recht zetten en ons hart laten spreken in plaats van onze ‘als een monkey rondhuppelende’ mind te volgen. We need ‘mindfullness and heartfullness’… We bezoeken het op een hoge heuvel gelegen monkey tempelcomplex van Swayambunath… een aap in een boom reageert wat agressief als ik te dicht bij hem kom om een foto te nemen. Ik besluit wijselijk traag op mijn stappen terug te keren. 3 nepalezen op een bank lachen hun tanden bloot met mijn gedoe. 
143_4314
De hoofdstad is vuil en vervuild door de smog. Het lijkt wel een apocalyptisch voorproefje van wat de wereld straks te wachten staat als we niet drastisch iets ondernemen tegen de ecologische onbalans die we momenteel collectief aan het creëren zijn. De smog hult de stad voortdurend in een ‘sluierige’ nevel die het zicht beperkt. Veel mensen lopen rond met een (chirurgisch) monddoekje maar zelfs dat haalt weinig uit. Hoe overleven al die mensen hier in Vishnus naam!??
150_5055
Het wegdek ligt bezaaid met putten en stenen die de vering van auto’s en riksha’s – en ons zitvlak- hemeltergend op de proef stellen. Zelfs een taxiritje met een oude Corolla is een vermoeiende onderneming. Telkens weer denk je dat de voertuigen frontaal op elkaar gaan inrijden of elkaar zullen raken, tot ze –net als professionele dansers- op het laatste moment sierlijk ombuigen en weer verder glijden met veel getoeter. Daartussen midden op straat een heilige koe die als een rustige waarnemer al dat drukke gedoe herkauwend gade slaat en alles ijskoud aan zich laat voorbij gaan. Kathmandu is a bitch… but who cares? Het is al eeuwen zo en zo zal het wel nog een tijdje duren, al ontwaakt Nepal momenteel wel langzaam uit een ‘post-10 jarige burgeroorlog-depressie’. Bovenaan de top van de stupa wenkt voor de bevolking eindelijk een beetje Nirwana… In de videoclips op televisie blijven mannen en vrouwen hartstochtelijk zingen en dansen en vooral ‘smachten’ naar elkaar zonder dat er iets ‘gebeurt’… Het verlangen is belangrijker dan de kortstondige vervulling… Kathmandu is a bitch… Vrijdag 6 april 15.15 u. Pokhara Fewahotel, terrasje voor nepali huisje C1 Pokhara is a beautifull woman… 
shivaenikcomp
Na een voorspoedige vlucht met het mini-vliegtuigje (20 passagiers) van Buddha Air, zit ik hier relaxed op het terrasje van ons Nepalihuisje aan het Fewalake. Hotel Fewa is redelijk duur naar Nepalese normen (45 USD per nacht) maar het is de enige plaats die net aan het meer ligt in Lakeside en dus een ongelooflijk panorama biedt.

149_4939

De kraaien kraaien, de vlinders fladderen en de exotische bloemen bloeien -Kaat kreeg er deze morgen een midden in haar yoghurt geserveerd!-. De witte stupa van de wereldvrede zendt nog steeds haar positieve boodschap uit over de in nevels gehulde heuvels rond het meer. Het lijkt wat op een Chinees landschapschilderijtje.

146_4673

Op wat lichte ‘turista’ na voel ik me verder nog steeds compleet in vakantie en op mijn gemak. De veelkleurige roeibootjes liggen idyllisch op de waterspiegel te dobberen en nodigen uit tot een namiddagmeditatie, plots onderbroken door een kwakje van een kraai op mijn hoofd! Shit! Doet me denken aan de kraaienhistorie in het boek ‘De perfecte Boeddha’ van  Jef Greenwald. Ik schiet plots in een lach in plaats van mij nodeloos op te winden.

147_4770

De zon piept tussen de sluierwolken. Het is zomer in Nepal en Pokhara is qua sfeer een beetje de rivièra van het land.Tijdens het ontbijt duikt plots een oranje figuur op uit het niets. Nog voor ik iets zie voel ik al een speciale vibratie. Het is Shiva, mijn vriend die met een brede glimlach op mij toestapt. Samen trekken we te voet naar zijn huisje waar zijn vrouw Tara en zijn 4 kinderen ons reikhalzend opwachten. Het is een emotioneel maar hartverwarmend weerzien. We delen onze geschenkjes uit – speelgoed en snoep voor de kinderen- en voor Shiva en Tara een GSM en een enveloppe met geld van het thuisfront. De kinderen zijn in de wolken met hun spulletjes en ook de kids van de geburen komen nieuwsgierig af op zoveel uitbundigheid. Op het terrasje van het piepkleine huisje genieten we van een milktea en speel ik samen met Shiva een spelletje mikado. Dit is nieuw voor hen. Alle kinderen staan in een cirkel het gebeuren gade te slaan. Wat een vreugde om zo weinig.

fotos kaat 007

143_4399

144_4488

Shiva herhaalt wel drie keer hoe gelukkig hij zich voelt dat Kaat en ik er eindelijk zijn. De vreugde is wederzijds. Ik kan het nog altijd moeilijk geloven dat het ons gelukt is.

 

Heel snel heeft Kaat een klasje kinderen rondom zich gevormd op straat. Ze leert hen een liedje aan en laat hen hardlopen. Ook in Nepal is het vakantie en spelen de kinderen op straat. Ik praat wat met Shiva over het leven in Pokhara en het vredesproces. Er worden veel nieuwe huizen gebouwd. Grond is hier relatief duur. Hij wil zijn huisje in het dorp Dhampus verder afwerken. Nu is het nog maar amper een halve meter hoog. Hiervoor heeft hij ongeveer 90.000 roepies nodig, een 1000 euro. Ik beloof hem te helpen. Hij moet me wel beloven een schoorsteen te voorzien in het huis. Niet evident in Nepal. Ze laten meestal gewoon de rook langs het raam naar buiten zweven. 
klasjecomp
146_4662
Zaterdag 7 april 18.15 hotel Fewa…
 Het drupt wat in Pokhara met af en toe een flinke donderslag. Volgens Shiva moet het eens goed regenen zodat alles kan uitklaren zodat we de Himalaya kunnen zien.Vandaag brengen we een bezoekje aan de scholen van zijn kinderen.
fotos kaat 061
Pech… in de ene school zijn ze bezig met de rapporten uit te delen en kunnen we niet binnen. In de andere school zijn de kinderen afwezig maar kunnen we toch een praatje slaan met de directeur.
Het is voor de ouders ginder vrij duur om hun kinderen onderwijs te laten volgen: ongeveer 2000 roepies per maand schoolgeld (25 euro).  In deze prijs zit weliswaar al het materiaal, het schooluniform en de maaltijden en er wordt ook nog eens een deel van het loon van de leerkracht mee betaald. De klasjes zijn naar onze normen armtierig: gewoon enkele houten banken en een bord.
fotos kaat 112
Toch beginnen computers ook stilaan hun intrede te doen in de scholen. Aan de muur op de speelplaats hangt een bord met ‘general rules for the students’.
Een van de regels luidt: ‘They (the students) should take care the schools property, which is their own property in fact!’…
fotos kaat 115
Na ons schoolbezoekjes nemen we een taxi naar Pokhara city om een simcard aan te schaffen voor de GSM van Shiva. Voor 500 rps wordt hij ‘mobiel’ en krijgt hij 100 rps ‘gratis’ belwaarde (zowat 1 goeie euro!). Hij is blij als een kind met Sinterklaas. Zijn baas, Mr Guru van het Jomson trekking office kan hem nu sneller contacteren als hij een opdracht heeft om toeristen te begeleiden op trekkings.

Voor zijn vrouw Tara kopen we een wondermooie, met de hand geborduurde wijnrode sari, een typische klederdracht voor Nepalese vrouwen. Gelukkig hebben we Shiva mee om de juiste kleur te kiezen (getrouwde vrouwen dragen rood!) en Kaat om als model te functioneren. De verkoopsters prijzen haar voor haar slanke lijn en haar blondwit haar.

145_4523

Op de terugweg drinken we nog een Chai op het terras van het wat afgelegen hotel Saino, de plaats waar ik op mijn vorige reis een 3tal weken verbleef –en heel slecht sliep… Het maakt me wat melancholisch. De vorige manager is verdwenen en het nieuwe personeel is splinternieuw en nogal gedesinteresseerd. Maar verder ademt de plaats nog steeds dezelfde rust uit als vroeger. Ik stuur een smsje naar Veerle om te melden dat alles goed gaat met ons…

145_4504
 
Zondag 8 april 8.00 u Fewalake… Zondag is ‘zon’-dag in Nepal. Zo simpel is dat! Deze morgen kon ik eindelijk de toppen zien van de Annapurna Range en de Machapuchare. Blij dat ze er nog zijn.
146_4700
In die omstandigheden wat Taichi oefenen op het grasveldje van Mikes restaurant geeft een enorme energieboost. Iedere ochtend speelt er zacht wat klassieke muziek. Ietwat ongewoon hier, maar door het contrast creëert het juist een aparte stemming aan het meer, een glimp van de eeuwigheid. Een stukje Chopin in de nabijheid van de Himalayas… kunnen we nog dichter bij de hemel geraken?
We bezoeken nog een kinderdagverblijf samen met mister Govinda, contactpersoon van A., een collega van op het werk die samen met haar man hier al een tiental jaren allerlei projecten realiseert (toiletten en sanitair in scholen, waterleidingen, een brug…)De kinderen en leerkrachten begroeten ons uitbundig en zingen liedjes. Kaat deelt speelgoed uit dat de kinderen uit haar klas in België hebben verzameld. Ik geef de leerkrachten nog een ‘nieuwjaars’geschenk en dank hen voor het onthaal. Ze zijn heel blij met deze onverwachte extra… 
butterflycomp
Dinsdag 10 april 7.27 u. Breakfast at Mikes’ terrace…
 Het is nog vroeg in de ochtend. De meeste logés slapen nog of zijn bezig met hun toilet. Ik geniet van het alleen zijn en van de weidse ruimte rondom mij. Het wordt weer een mooie dag na de regenbuien van gisteren. 
144_4472
Ons bezoekje aan Dhampus gisteren is kort maar goed. In de Laligurans Lodge boven het dorp kan ik wat praten met Shiva over ‘shamaandrums’. De dubbelzijdige drum die ik kocht op ebay van een Brusselaar die enkele maanden in de leer was bij een Nepalese shamaan, blijkt eerder een Tantristisch-Boeddhistisch instrument en wordt gebruikt voor onder andere begrafenisceremonieën. De meer Hindoe-natuurreligie georiënteerde drum heeft slechts 1 vel en geweven lederen touwen aan de andere zijde om hem vast te houden. Hij dient vooral voor ‘healing’-rituelen. Shiva belooft er me een te zoeken tijdens zijn trekkings. Vooral in de streek rond Jomson is het shamanisme nog heel populair.
 Omdat we met een taxi naar boven rijden hebben we het hoogteverschil (700 meter) nogal drastisch overbrugd. Misschien is dat de reden van de plotse koppijn van Kaat… Shiva wil geen risico’s nemen en stelt voor om tegen de middag terug af te dalen. Na wat kip, banana muffins, groenten en wat ‘platte’ rust en massage voor een stijve nek, is Kaat er weer snel bovenop. De volgende dag doet ze zelfs ’s morgens wat Qigong oefeningen samen met mij!De rest van de namiddag gaan we shoppen in de winkeltjes in Lakeside. Na enkele te dure aankopen bedenken we een andere strategie om een meer redelijke prijs te betalen voor de spullen die we willen kopen. Het werkt… We trakteren onszelf op een boottochtje op het meer en bezoeken het hindoetempeltje op het eiland.In de vooravond trekken we met Shiva en de ganse familie naar de Nieuwjaarsfoor van Pokhara! Hier begint al het jaar 2064! Samen kijken we naar het stuntwerk van motor- en autofreaks die rondtoeren op de steile wanden van een grote ton en halsbrekende toeren uithalen. De gezichten van de kinderen kijken perplex en vol verwondering.
149_4915

149_4906

Tenslotte wordt er nog gesmuld van gevulde noedels en een soort pastaslierten aan de kraampjes. Shiva en ik klinken op de vriendschap met een glas ‘Nepalibeer’, the ‘coolest’ beer in the World!!!

 

149_4923
’s Avonds zijn we uitgenodigd voor een typische Dal Bhatmaaltijd (rijst met linzen en groenten) bij mister Govinda, zijn vrouw en kind en nog 2 Zwitserse meiden –de ene een verpleegster-vrijwilligster, de andere haar zus die op bezoek is. We zijn blij als we uitgeteld op ons bed neerploffen  na weer een boeiende maar wel heel drukke dag. Woensdag 11 april 17.23 u. KTM Guesthouse We zijn terug waar we begonnen zijn. De vooraf gereserveerde kamer was weer niet gereserveerd, waardoor we wel uiteindelijk een poepsjieke kamer krijgen (met airco en TV en bad) voor de prijs van een gewone. We hebben het gevoel alsof we als koningen terug in Kathmandu arriveren.Piet en Mieke blijven nog wat langer in Pokhara en komen pas begin mei naar België. We zullen onze avondlijke uitstapjes met hen naar lekkere restaurantjes (Moondance, Pyramid…) hard missen.Het afscheid van Shiva is erg emotioneel. Hij omhelst ons allebei hartelijk met een feloranje Nepali Katha (zijden sjaal) als blijk van genegenheid en om ons een voorspoedige terugreis te wensen. Hij heeft nog een zak vol geschenken bij: een prachtige, veelkleurige armband, annex collier met halfedelstenen voor ‘Veerel’, 4 pakjes heilzame Tulsi-kruidenthee, nepalese hoedjes voor dai Willy en dai Johan en ook nog 3 pakjes kruidenwierook, verpakt in gesloten plastic zakjes zonder label en die vervaarlijk op marihuana gelijken.Ik stop ze wijselijk in mijn valies waar ze veiliger lijken –denk ik- dan in mijn handbagage.Natuurlijk moet ik bij de controle op de luchthaven in Pokhara mijn beide valiezen openen om ze aan een grondige inspectiebeurt te onderwerpen door de veiligheidspolitie.Wanneer de officier mijn valies opent en de 3 pakjes ziet liggen, kijkt hij een beetje raar. Ook Kaat kijkt verwonderd. Ik heb nog geen tijd gehad om het haar allemaal uit te leggen. Bovendien zitten de pakjes ongewild in haar valies! De officier vraagt om uitleg. Ik antwoord: ‘This is incense sir, for Pudja!’ Hij bekijkt een pakje wat grondiger, aarzelt even, ruikt er eens aan en zegt uiteindelijk het verlossende: “It’s OK sir!”. Oef! Een pakje (of 3) van mijn hart.Omdat ik eventuele vervelende vragen en onderzoekjes wil vermijden op de luchthavens van Bahrein, Londen en zelfs Brussel, wissel ik met pijn in het hart de wierook in voor thee in de Thamel. En gelukkig maar want de veiligheidscontroles op de terugvluchten zijn niet van de poes. Vooral rond twee Kali Gandaki fossielstenen in mijn rugzak wordt zowel in Kathmandu als in Londen veel spel gemaakt en lukt het ons maar amper om ‘the security’ te overtuigen dat we geen kwade bedoelingen hebben.Die hebben we ook niet… maar wel een valies vol mooie souvenirs voor enkele ongeduldig wachtenden in Zaventem en voor Kaat en mij… een steviger band tussen vader en dochter en heel wat vreugdevolle, gedeelde ervaringen om nog lang na te genieten…NAMASTE!

Johan

142_4217
 
  

 

16:43 Gepost door johanpieter in reizen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kathmandu, pokhara, nepal |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.