27-09-03

STAIRWAY TO HEAVEN

 Het zicht op de Annapurna Himal en dan vooral op de heilige Macchapuchhre (de Vissenstaart) varieert van dag tot dag en zelfs van uur tot uur met de lichtinval van de langzaam ontwakenende zon. Soms lijken al die Bergen heel vlakbij en soms –door de dwalende nevels errond- lijken ze heel veraf.

Ze lijken ook minder hoog dan ik had verwacht. Ok, het blijven natuurlijk wel zevenduizenders (9 pieken boven 7000 meter rond Pokhara en de Annapurna 1 is zelfs 8091 meter hoog!) maar wat is 7 km als je het bijvoorbeeld horizontaal aflegt?

Toch is de aanblik van die zachte ochtendzon op die eeuwige witte sneeuwpieken een van de mooiste en puurste dingen die ik in mijn leven al gezien heb. Met de verrekijker speur ik nieuwsgierig het landschap af naar de mythische Yeti, het onzichtbare Himalayamonster., maar ik zie alleen een lappendeken van donkere rotsen en helwitte sneeuw, in een steeds wisselend spel van schaduwen en lichten, desolaat, als in de lucht hangende of zwevende woestijnen…

De Himal Alayas “ZIJN”, zo simpel is dat… en ze zijn er al zoveel eeuwen langer dan al wat vliegt en kruipt en loopt. Daarom ook zijn ze in de ogen van de Nepalezen en Tibetanen heilige woonplaatsen van de goden.

Ik zit hier nu koffie te drinken terwijl ik dit schrijf en voortdurend weer wordt mijn blik tot die machtige reuzen aangezogen. Alsof je plots hevig verliefd wordt. Het is nog heel vroeg en er is niemand in het kleine restaurantje: alleen ik en het machtige zicht op die Bergen. Ik word er heel stil en klein van en ben plots heel ontroerd zoals ik als kind kon zijn… met mijn ganse wezen…

Ik heb geen zin om ze te beklimmen, die Bergen, of om ze te “veroveren” of om een top te bereiken. Al dergelijk agressief, stoeferig machogedoe is niet aan mij besteed. Ik heb alleen maar zin om ze in extase te bewonderen en in stilte te genieten. In ex-stase, dus buiten het statische… De Bergen lijken statisch maar ze zijn het niet: ze evolueren en leven net zoals de zee leeft en de sterrennevels… Ze laten af en toe hun donder rollen als ze brullen of kwaad zijn en stellen vragen waar geen antwoord op is. De Bergen hebben een eigen ziel.

De berg… ‘hij is wonderbaarlijk’… of liever… ik vind “de berg, ‘ZIJ’ is wonderbaarlijk” beter klinken… De berg baart wonderen… Zij is magie… En ik sjamaan…

Een arend vliegt steeds hoger naar de zon…

 Kuifje in Nepal


08:05 Gepost door johanpieter | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

25-09-03

ALLEMAAL BEESTJES...

" If you don't know
where you're going
any road will take you there..."
 
George Harrison
 
Net zoals godsdiensten maken dieren integraal deel uit van het dagelijkse leven in Nepal. Je vindt ze overal en in alle formaten, kleuren en gezindheden..
We hadden het vroeger al over de heilige koeien op straat. Hier in Pokhara heb je ook veel rondwandelende zwartgrijze waterbuffels. Meestal kiezen ze voor het midden van de rijweg of ...wat daarvan over schiet. Gisteren stopte er een plots voor het cybercafe en maakte dan gezwind rechtsomkeer... Wellicht was hij zijn hotmailadres vergeten! Auto's toeteren voor voorbijgangers en fietsers maar niet voor straatbuffels. Ze vertragen of ze stoppen tot de baan weer vrij is: een merkwaardig fenomeen voor iemand met een boerenverstand zoals ekik.
Verder heb je hier natuurlijk heel veel honden. De meesten zien er wat verwaarloosd uit, krabben hun vlooien of hebben huidziekten en zijn altijd wel aan het schooien voor wat overschotjes. Sommige vergezellen je een ganse tijd op wandeltocht en verdwijnen dan weer even plots als ze kwamen opdagen.
Wanneer we 's avonds naar ons hotel terugkeren ligt er ook altijd een hond languit op zijn zij te slapen, steeds op dezelfde plaats midden de rijweg. Dat hij iedere dag weer overleeft verwondert ons telkens, aangezien veel motorrijders hier de gewoonte hebben om in het donker zonder licht te rijden. And... by the way... in sommige straten doen de mensen hier gewoon de straatverlichting branden met een schakelaarke aan de paal.
 
Vogels zijn er  in Nepal van allerlei pluimage. Je hebt natuurlijk de alomtegenwoordige grijskop kraaien die stelen als de raven en voortduren 'kraaien' als de... euh... kraaien... en geweldig veel lawaai maken.
Verder zijn er de statig overzwevende roofvogels ('n soort arend), de witte kraanvogels en allerlei gevederden waarvan ik nog de naam niet ken, maar waaronder een opvallend vogeltje met felle lichtblauwe kleuren, totnogtoe het mooiste is dat ik observeerde.
 
En dan zijn er natuurlijk nog de ambetanterikken zoals de muggen, de springende spinnetjes en de ordinaire superspinnen (zoals thuis maar nog groter) en de kleine mierkes die geen snoepje omgemoeid laten en af en toe ook een kakkerlak...
En er zijn gelukkig diegenen die die ambetanterikken ook wel eens lusten zoals de hagedis die al de ganse tijd bij ons op de kamer woont en de gekko's in de tuin.
 
Tenslotte zijn er rond deze tijd van het jaar ook nog de bloedzuigers, vooral dan in de bossen. Kleine kronkelende, ietwat op 'n duizendpoot gelijkende insecten, die zich in een mum van tijd aan de rand en de zool van je schoenen vasthechten en naar binnen willen kruipen om de vampier uit te hangen. Het blijft dus oppassen geblazen, maar met het verdwijnen van de moesson zullen ook deze dracula's opnieuw vertrekken (schone 'leechees' (bloedzuiger in het engels) duren nooit lang!) en kunnen wij ook eindelijk beginnen trekken...
 
Rintintin en Lassie...


13:26 Gepost door johanpieter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

SIDDHARTA...

" Siddharta had a goal, a single one: to become empty- emty of thirst, empty of desire, empty of dreams, empty of joy and sorrow. To die away from himself, no longer be self, to find peace with an emptied heart, to be open to miracles in unselfed thinking: that was his goal. When the entire self was transcended and extinct, when every drive and every mania in the heart had fallen silent, then the ultimate was bound to awaken, the innermost essence, which is no longer ego, the great secret."
 
Siddharta Hermann Hesse p.13

13:05 Gepost door johanpieter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21-09-03

HERE AND NOW


De moesson tikt zachtjes op het dak
en stuurt zijn nevels
langs de heuvels
 
Alleen
in de stilte
van mijn kamer
klopt mijn hart
 
Ik kwam niet naar hier
om mijn Zelf te zoeken
Ik kwam niet naar hier
om mezelf te vinden
Ik kwam niet naar hier
om te ontsluieren
of ik je lief heb
 
Ik werd naar hier gebracht
door de kracht van de goden
en door hun genade
 
En hier
in de stilte
klopt mijn hart
en ontdek ik
dat ik je lief heb
 
Nu...
 
Johan...

07:42 Gepost door johanpieter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

BIRTHDAY IN POKHARA..

"I think it's your birthday

Happy birthday to you

Yes we're going to a party, party..."

Blijven wachten op (politieke) veranderingen in Nepal is wachten op Godot. Na een weekje van wikken en wegen en het lezen van zowat alle Kathmandu Post en Himalayan newspapers die we onder ogen krijgen, besluiten we de kathmanduvallei achter ons te laten en naar Pokhara te reizen.

De vele militaire controles onderweg riskeren de busreis van zowat 7 uur met nog enkele uren te verlengen. Daarom besluiten we wijselijk om het vliegtuig te nemen. Tashi, de sympathieke receptionist van het Rabsel guesthouse regelt onze tickets op een dag dat het wegens maifestaties niet zo aangewezen is om het centrum binnen te trekken. Omdat de gelamineerde copy van onze passen en visa niet in het faxapparaat gaan, moeten we wel nog nieuwe copys nemen om door te faxen naar de reisagent.

Maandagmorgen, 15 september, ik wordt 51 en sta op met verkoudheidshoofdpijn en een zombiekop van weeral te weinig te slapen.Tashi heeft tegen 9 uur voor ons een taxi geregeld die ons naar Tribhuvan airport zal voeren. Tijdens het ontbijt komt plots de melding dat er bomalarm is in Boudhanath. Een verdacht pakje blokkeert de enige toegangsweg voor auto's achter het guesthouse. Er zit niets anders op dan te voet de verharde weg te nemen richting stoepa, waar we uiteindelijk toch een taxi vinden.

Het verkeer op de hoofdweg naar de luchthaven is superdruk en traag, wellicht door het bomalarm! In de nabijheid van de luchthaven vraagt de chauffeur ons: 'Domestic?' - hij bedoelt een binnenlandse vlucht?- Ik versta hem niet goed en antwoord: "Yes and i am 'leverancier' en zeg ne kier hoe loate est?"

We arriveren nog mooi op tijd want alle vluchten zijn -wat dacht je- hoe dan ook vertraagd. Bij een van de laatste controles richting wachtzaal, kijkt een securityman nog maar eens in mijn handbagage en vraagt me of ik 'any firelighters' bij me heb. Ik haal 2 kleine aanstekers uit mijn broekzak en leg ze op het tafeltje. Hij raapt ze op en steekt ze in zijn zak. 'Not allowed on the plane, sir'.. Ik zie dat de mensen in de wachtzaal roken en wijs hem hierop. 'No problem sir..' Ik wijs hem erop dat ik dan wel minstens een van mijn briquets graag terug wil.. 'No problem, zegt hij, en hij steekt zijn hoofd buiten het geimproviseerde kleedkotje en wijst me in de wachtzaal op een winkeltje waar ik zoveel aanstekers kan kopen als ik wil. Na dergelijke logica geef ik het op en beslis dan maar om deze voormiddag niet meer te roken.

Het vliegtuigje van Buddha-air is erg mini en biedt plaats aan net 2 rijen van 10 passagiers. We nemen rechts plaats. Weldra ligt Kathmandu te schitteren onder onze voeten. De zon schijnt blauwe plekken tussen het wolkendek. Na enkele minuten torenen in de verte de eeuwig besneeuwde pieken van de Himalaya hier boven uit. Een impressionant panorama, geserveerd door de goden op mijn verjaardag. Ik vlieg over het dak van de wereld en heb absoluut geen hoogtevrees. Ik voel me zalig. Een flinke niesbui herinnert me plots weer aan mijn aardse verkoudheid. De enige hostess aan boord biedt me met haar mystieke glimlach een snoepje aan. Ze heeft ook nog een 1,5 literfles cola onder de arm en een toren kartonnen bekertjes. Ik heb eigenlijk meer behoefte aan een hot lemon of muntthee maar ik laat me doen. Wie langs de Himalaya vliegt heeft genoeg aan het uitzicht en maalt niet om kleine frustraties. Pokhara here we come.

 


07:36 Gepost door johanpieter | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

TREKTOCHTEN

Bij een wandeltocht in de vallei van Kathmandu leer ik de echte betekenis kennen van het woord 'trektocht'.
Na een toffe wandeling op den buiten van zowat 4 uur komen we in een broeierige hitte aan bij de watervallen van Sungarijal aan de rand van de Sivapuriwaterscheiding in het noorden van de stad.
We hebben ferme dorst, zijn kletsnat van het zweet en bestellen dus een frisse cola in een klein cafeetje.
Het afkoelende windje door de openstaande vensters doet verschrikkelijk deugd, maar te laat besef ik dat een te plotse afkoeling gevaarlijke gevolgen kan hebben. Het zal me dus als straf een hardnekkige verkoudheid kosten die een weekje zal aanslepen.
De eerste les van de trekker is dus: let op als je zweet en uitrust onderweg voor een 'trek' of een 'tocht'.
Aan de andere kant: in dit vochtige subtropische moessonklimaat zweet je altijd en is er dus overal tocht... Nepal is dus duidelijk het land van de trek-tochten...

06:56 Gepost door johanpieter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

CHEZ CAROLINE...

Ok, waar waren we gebleven? Oh ja, na vele electriciteitsonderbrekingen (dus alles kwijt als je niet 'seeft'), verschillende dagen van staking (dus alles gesloten) en supertrage internetverbindingen... dus nog steeds in Nepal. Nu zijn we wel al enkele dagen in Pokhara maar eerst nog een verhaaltje uit Kathmandu. Jezus wat gaat de tijd snel als je zo weinig te doen hebt!
 
Tijdens een daguitstapje 'shop-seeing' in Kathmandu (zoiets als lummelen, rondkijken, kletsen en vragen stellen zonder echt iets te kopen) krijgen we plots trek in een heerlijke pannenkoek.
Onze gids vermeldt een uitstekend adresje " chez Caroline' aan de rand van het centrum. We beslissen daarom eens een riksha in te huren, zo een soort taxi-bakfiets.
We spreken een jongeman aan en of hij Caroline weet zijn en ik toon hem het plannetje in onze gids.
"Caroline! - no problem sir!", antwoordt hij met die typisch nepalese smile alsof hij er al jaren een geheime affaire mee heeft.
Ik voel wat medelijden wanneer de gast zijn fiets op gang trekt met toch een extra last van bijna 160 kg.
Het ritje verloopt gezapig doorheen tientallen smalle straatjes en steegjes van de hoofdstad. We plaatsen onze 'operatiedoekjes' voor de mond om de onvermijdelijke uitlaatgassen wat af te stoppen en lijken wel twee bankrovers.
Op voorhand schatte ik het ritje op maximum 1 à 2 km en we zijn dan ook sterk verwonderd wanneer de riksha plots de hoofdringbaan begint op te rijden -iets wat eigenlijk niet mag voor zo 'n vehikel.
Na 5 minuten stopt onze fietser dan plots voor het chique hotel 'Ambassador' en vraagt ons even te wachten. Hij komt terug me de security-guard van het hotel en er ontspint zich een kleine discussie waaruit blijkt dat onze riksha-driver voor ons een hotel aan het zoeken is en de guard ons per se in het restaurant wil binnenlokken.
Ik maak hem duidelijk dat ik nooit het woord hotel heb laten vallen maar wel over 'chez Caroline' heb gesproken.
"Yes, no problem sir!" -antwoordt hij en maakt rechtsomkeer weer de grote baan op en terug de wirwar van straatjs binnen. Sommige steegjes zijn zo nauw dat twee wagens elkaar onmogelijk kunnen kruisen. Wanneer dit op een zeker moment toch het geval is en er bovendien nog een aanhangwagen overladen met balen goederen de weg compleet blokkeert, rijdt ook onze riksha zich muurvast. We wachten een tiental minuutjes en slaan ondertussen rustig het gediscussieer gade over welke wagen nu eerst voor- of achteruit moet. Het lijkt een onoplosbaar kluwen en we beslissen dan maar om nog eens rechtsomkeer te maken. We stappen uit, heffen met ons drieën de riksha op en zetten hem in de andere richting. Wanneer in het volgende steegje onze chauffeur plots moet uitwijken voor een grote steen annex diepe put in het wegdek, hapert er een wiel van de riksha aan de bumper van een gelukkig zeer traag rijdende auto! Even het blutsje inspecteren, er weer wat over klappen -maar wie maalt er in nepal over een blutsje meer of minder -op dat vlak voel ik me hier thuis...-, de riksha wat opheffen en weer opzij zetten en we zijn opnieuw de baan op.
Na nog een tijdje rijden -we zijn dan al een goed uur onderweg- lijkt onze chauffeur compleet het noorden kwijt. In Kathmandu is dat ten andere niet zo moeilijk. We zeggen dat hij mag stoppen, rekenen af, geven hem een extra voor zijn moeite en constateren dat we op ongeveer 100 meter zijn van de plaats waar we vertrokken waren. Maar in de verste verte dus nog steeds geen Caroline te bespeuren...
 
We zijn een week later en verblijven in Pokhara. Een leuk frans aandoend café trekt onze aandacht met hun lekkere apple crush. Ik heb nog iets tegoed voor mijn verjaardag de dag voordien en trakteer mezelf op een echte Franse cognac Napoleon VSOP. Op het terras zoeken tientallen witte kraanvogels een onderkomen in de kruin van een hoge boom aan het Fewameer. Vuurvliegjes trekken lichtende lijntjes in de duisternis en voor het eerst sinds onze aankomst schittert een heldere sterrenhemel boven Nepal. De appelcrush smelt op onze tong.
Bij het buitengaan letten we op het naambordje van dit gezellig  restaurantje: 'Café Caroline...'
 







06:26 Gepost door johanpieter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-09-03

SWEAT, BLOOD AND TEARS IN KATMANDU

Well before we came to Nepal, we heard about the Nepalese Maoist movement. At some point we even switched our travel destination to Ladakh, Northern India. When good friends, visiting Nepal in February of this year reported back to us that the atmosphere in Nepal was calm and peaceful, it did not take us long too reconsider and go back to our original plan. By now, we understand that the situation then was so peaceful, because of the cease-fire in effect.

                So we came to Nepal in the middle of August. By the end of the month, the Maoists walked away from the negotiations and broke the cease fire. At first, it did not mean much to us. We were assured by locals that the Maoists are not targeting the tourists.

                However, we cannot ignore that we are in the midst of it. We read reports of casualties among soldiers and rebels. Daily The Himalayan and The Katmandu Post report Maoist bombings, bank robberies or political assassinations. Occasionally an article reminds us of the cruelties of the Nepalese army and the Maoists prior to the cease-fire. Sometimes we are reminded of Vietnam era stories as related to us in “The Killing Fields”. Fortunately, we also get plenty of reports expanding on the roots of the situation.

                Two aspects become defined. On the one hand, we have to be aware of the roots of the conflict, in order to understand the conflict. On the other hand there is the unnecessary, meaningless violence committed by the Maoists and by the army ( We must add however, based on present reporting, that the army seems to be on the defensive, responding merely to Maoists attacks. )

The situation really struck a chord within me about a week ago when the manager of our present residence and Shangri La told us of his experience with the Maoists. With his charming, hospitable wife, they ran a guesthouse in The Solu Khumbu, the Everest region. At one time the Maoists, over a hundred of them, came to his place and demanded that they be fed. In my mind I recalled the scenes of Henry Fonda versus the Wild Bunch in “My name is nobody”.  Soon after, they locked up the Guest House and came to the safety of the Katmandu Valley.  That was about a year ago.

Unfortunately, since the ending of the cease-fire last month, the Katmandu Valley is no longer safe from the strikes of the Maoists, who seem to have adopted a new terrorist strategy.

To illustrate I quote the following excerpts from local papers, as published during the past week.

Suvecha Pant, reported in The Katmandu Post:

[…] Last Monday I headed toward Lazimpat for an easy reporting assignment, covering the virtues of electric vehicles. On the road from New Baneshwar to Old Baneshwar, passing Ratna Rajya School, a deafening explosion shook the morning air. The blast was followed by a hail of shattered glass, covering me and some bystanders. It was 9.20am. My bike slid on the road from the shockwave. For a moment I thought I had met my end. I could not figure out what had happened. People were shouting all around. A thick white smoke hung in the air. The street was covered with a fine layer of black glass. All I could think of was to get out of there. I managed to get myself back on my motorbike […] and headed home. I was in shock, but realized I had just kidded death.  

 Badly shaken, I just could not calm down. I heard that there had been five bombings that morning. killing one 12 year old boy and injuring many other innocent bystanders. The boy lost the most precious gift of life at such a tender age. I realize I was lucky, he wasn’t. Life is fragile, for sure.

It made me angry. I think I speak for all those who are alive and for those who are dead when I question those who planted the bombs. “Why? Why your own people?”

 Rajendra Dahal in The Nepali Times, a weekly magazine.

                [...] Within two weeks from the end of the cease fire, Nepal is once again a wartorn nation. Helicopters are in action in many places […] villages in the East live in terror of indiscriminate arrests and killings. Innocent people have died in army action […] there is a palpable atmosphere of terror across the county. […] Politicians believe the brutality of this war will exceed previous levels. […] Curfews have been imposed in 35 districts, including the Katmandu Valley. […] The Maoists have also intensified their attacks in the villages. […] While the state rules […] with an iron fist in Katmandu, the Maoists control the countryside.

PS Realizing that one of the bombings mentioned in foregoing report was uncomfortably close to Bodnath, our present hangout, we started planning our move West to Pokhara, preparing for our first trek to Jomosom. We have our seats with Buddha Airways booked for departure on Monday.

PPS The Nepalese Army helicopter - hopefully they have more than one - is flying overhead as we sit here posting in COSMOS, our habitual cybercafe. 

                                                                               On the way to Jomsom, Thompson & Thomson

 






07:11 Gepost door johanpieter | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

09-09-03

the valley...

Intermezzo...

Waarover discussieren 2 vrienden als ze niet zwijgen en een zee van tijd hebben. Een greep uit het aanbod:
"Herinneringen aan onze collegetijd, Bob Dylan en Joni Mitchell, homeopathie en andere geneeskunde, vrouwen en mannen, relaties in de tijd van onze ouders, kinderen opvoeden, sex en geen sex, goeie en slechte sex enz.., geld beheren, de stromingen in het Boeddhisme, trekkingmateriaal, echtscheidingen, voeding, pollutie, armoede in de wereld, internet, vliegen, onze reis naar Marokko in 1974, drugs, Jeff Greenwald, de Alchemist, Lyn Grabhorn, monniken die niet groeten, Yin Shin Yutsu en Reiki en klankschalen, werken, kwaliteit en dienstverlening, gevangenisleven, verkeersboetes, vrienden, vriendinnen, scheren, stress, water zuiveren, het fenomeen tijd, dochters, chefs en leiding geven, fotograferen en filmen, Amerika en Belgen, tennis, godsdiensten, Tai Chi en Qigong, hartslagmeters, het vangen van springende spinnen, alleen zijn, poetsen en hygiene, toeristen, mantra's en gebedsmolens, slapen, broers en zussen, hypotheken, reizen, producten tegen de muggen, maoisten, kunst, tempels, Shiva en Shakti, voorbehoedmiddelen, steriliseren, jetlag, thee en koffie en sigaretten, de himalaya, gehandicapten en autisten, nepali for trekkers, politiek, de moesson, axelle red en t'hof van commerce, buzze, buzze, buzze en ik kieze mijn moaten zelve, moatje.... enz.. enz...
 
Straks mag de 1000ste bezoeker van deze blog (we zitten momenteel al aan 731) een thema hieruit kiezen (klik op 'reacties' hieronder) en dan zullen we hierover een artikeltje schrijven samen...
Andere bezoekers, lezers mogen natuurlijk ook hun voorkeur laten kennen of... hun afkeer. We houden er absoluut geen rekening mee! Zo zijn we :-)
 
Dommestiek en Leverancier...

07:40 Gepost door johanpieter | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

KAFKA

 
 
" I need not leave my room
I remain sitting at my table and listen
I need not even listen, just wait
I need not even wait, just become quiet, still and solitary 
The world offers itself freely to me to be unmasked.
It has no choice. It shall roll in ecstacy at my feet."
 
                                                                   Kafka

06:57 Gepost door johanpieter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |