30-08-03

"Pancha Dewal", Mughal Style, Pashupattinath




 

08:34 Gepost door johanpieter | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

PASHUPATINATH, seks en drugs en shivaroll *...



* Deze titel dient enkel om alle surfers die het trefwoord 'seks' in de zoekmachines tikken, naar onze weblog te lokken (= 'weblokken')! Alhoewel... maar leest u vooral verder!!!

Pashupatinath (spreek uit Posj-patti-nat) is het heiligste hindoe-pelgrimsoord van Nepal, een verbazingwekkende enclave van tempels, openbare crematieplaatsen, rituele baders in de heilige Bagmati-rivier en Sadhoes (heilige mannen en vrouwen).
Pashupatinath ligt op zowat een half uurtje stappen vanuit Boudanath. We wandelen langs wat rijstveldjes en armtierige barakjes waar het dagelijks leven zijn gang gaat. Hier een gans ander Nepal dan in de stad...

Kinderen stappen met hun rugzakjes vrolijk taterend in hun uniformen (wit hemd, grijze broek of rok, donkerblauwe sokjes en obligate 'cravatte'!) naar school. Kinderen zijn in Nepal opvallend open zelfs naar 2 blanke 'vreemdelingen' zoals wij. Altijd weerklinkt er een vrolijk en kordaat 'Hallo! of Namaste!'.. En de ouderen zijn steeds bereid hun Engels wat te oefenen met ons en de meisjes giechelen zoals overal ter wereld. Enkele adolescenten spelen een soort schuifbiljart met hun vingers en jetons. Als we meer dan 3 uren later terugkeren, zijn ze nog altijd bezig...

Niettegenstaande de vervuiling wordt de Bagmatirivier door de Hindoes beschouwd als de heiligste rivier in de vallei. Als men sterft en hier wordt gecremeerd, is men verlost van eeuwige reincarnatie.
Volgens onze sympathieke jonge gids, Kabindra, branden de vrouwen een half uurtje langer (3 uren) dan de mannen. Zijn uitleg dat dit met hun hoeveelheid 'vet' te maken heeft, klinkt niet zo overtuigend...
Tot 1900 pleegden de echtgenotes nog 'suttee' (rituele zelfdoding) op de brandende lijkstapel van hun echtgenoot. Ondertussen is dit gebruik verboden maar nog steeds gelooft men dat echtelieden die hier samen baden in een volgend leven weer met elkaar trouwen. Waar dat goed voor is, Brahma mag het weten !
Mijn rough guide Nepal vermeldt dat vrome hindoes aan het eind van hun leven zich terugtrekken in de dharamsala (soort rusthuizen) rond de hoofdtempel. In hun laatste uur worden de stervenden dan op een schuin stuk steen gelegd met hun voeten in de Bagmati, waarna ze voor een laatste keer drinken krijgen uit de heilige rivier, wat hen wellicht definitief de das omdoet! (red)

In alle tempeltjes (Shivalaya) zie je de rechtopstaande lingam (fallusstenen) rustend op de ronde Yoni ter ere van de god Shiva die hier vereerd wordt in een van zijn minzamer gedaanten als 'Koning van de dieren' (Pashupati). In ieder geval zitten hier op de top van de heuvel tientallen krijsende en stelende aapjes rond te huppelen. Wanneer eentje ons te dicht nadert (ze durven wel eens aanvallen) haalt onze gids zijn riem uit zijn broek en dreigt hem af. De aap springt vliegensvlug op een shivalaya en brult imponerend.
Telkens onze gids tussen de tempeltjes wat koeiedrek ziet liggen, waarschuwt hij ons door te zeggen: "Holy Cow!". Ik antwoord hem dat wij eerder " Holy shit!" zouden roepen, vooral dan als we erin trappen...

Hij leert ons ook wie de echte 'holy men' zijn en wie de fakers (voor de toeristen). Deze Sadhoes, heilige mannen en yogis, dragen dreadlocks en hebben een speciale status. Ze verkiezen Nepal om wille van de vele amoureuze en ascetische daden van Shiva, hun favoriete god. Ze leven solitair, soms in grotten, zijn altijd onderweg en verzamelem aalmoezen. Vraag hen nooit naar hun leeftijd, van waar ze komen of waar ze naartoegaan. Net als Shiva gebruiken ze vrijelijk (en voor hen legaal) het verdovend middel ganja (cannabis). Sommige wrijven zich in met as, symbool van Shiva als de vernietiger en veranderaar, zowel bergtop-asceet als de sjansende god van de fallus.
Weer anderen volgen de cultus van het tantristische pad van de linkerhand (een verwijzing naar de hand die voor onreine taken wordt gebruikt) en geven zich over aan vreemde, esoterische of afwijkende praktijken om de illusoire aard van de realiteit te transcenderen en zich van sensuele passies te bevrijden. Het opheffen van een steen van 80 kg met hun penis lijkt op een soort kemistruuk, maar dan wel een die -volgens onze gids- je maag doet keren. Gezien mijn motiliumpilletjes in het guesthouse liggen, passen we wijselijk voor zijn aanbod om de zaak eens van dichtbij te gaan bekijken.

Wie we wel ontmoeten is Milk Baba, de melkgoeroe die al jaren enkel en alleen leeft op melk. Hij ziet er dan ook wit van. (echt waar dit is geen mop!). De ogen van de man stralen en er gaat een enorme rust van hem uit. Hij vertelt ons over de landen die hij heeft bereisd in Europa. Rond zijn eenvoudig verblijfje wachten iedere dag tientallen Nepali op zijn zegen en wat eten...
We besluiten om terug te keren en een pannenkoekje te gaan eten. Ik neem er een koffietje bij met wat... melk. Mijn lidmaatschap van de melkbrigade ligt immers al een eeuwigheid achter mij... mijn armen zijn dan ook -in plaats van wit- goed roodverbrand van de zon onderweg... Ik voel me een beetje koffie-baba...

van uw reporters ter plaatse Joyoni en Pietlingam...





08:32 Gepost door johanpieter | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

28-08-03

IS THERE LIFE ON MARS?

"She calls out to the man on the street.
Sir, can you help me?
It's cold and I've nowhere to sleep.
Is there somewhere you can tell me?..
He walks on, doesn't look back.
He pretends he can't hear her,
starts to whistle as he crosses the street,
seems embarassed to be there...

Oh, think twice
cause it's another day for you and me in paradise...
just think about it!"
Phil Collins: Another day in paradise...
 
Een dagelijks dilemma hier is het al of niet ingaan op de smeekbedes van de vele bedelaars, zieken en armen. Geef je iemand iets, dan volgen er onmiddellijk enkele anderen. Geef je niets, dan snijdt een zelfgebouwd harnas van onverschilligheid een scherpe snee in jouw gevoelslichaam van compassie en medeleven...
Ik bedoel: je kan er onmogelijk naast kijken hier: so much trouble in the world... (bob marley)
Dus zoeken we een boeddhistische gulden 'middenweg': soms eens iets geven, soms niets...
En je koopt dus beter een appel voor een kind dan hem of haar een snoepje of geld te geven.
Maar het blijft een dilemma!
Just think about it!!!
 
Voor het eerst in 60.000 jaar staat de planeet Mars momenteel het dichtst bij de aarde. In de astrologie vertegenwoordigt Mars het mannelijk-dynamisch principe maar staat ook voor de god van oorlog en agressie... (en dus ook een verhoging van het testosteron, maar dat is een ander verhaal...)
De situatie in Nepal is momenteel nogal gespannen. De koning (volgens het geloof een rechtstreekse incarnatie van de god Vishnu) heeft bijna alle macht in handen en heeft ook alle zeggingschap over het leger. Hiertegen kwamen de Maoisten (communistische partij) in opstand en voeren al enkele jaren een sterke oppositie. Zij willen een 'republiek' van en voor het volk, meer democratische wetten, inspraak en een verbetering van de basisvoorzieningen (onderwijs, gezondheidszorgen enz..) voor iedereen.
Hun leider Parachandra is in januari onderhandelingen begonnen met de regering maar na de schermutselingen van de laatste dagen, zijn de derde onderhandelingsronde en de staakt-het-vuren overeenkomst gisteren opgeschort.
Iedereen betreurt dat hier want de Nepalezen willen dat de economie en het toerisme terug open bloeien en iedereen had ook het gevoel dat er de laatste maanden een keerpunt was bereikt en dat het langzaam aan weer de goeie richting uitging. Nepal is een land met een van de laagste BNP's (inkomen per inwoner) ter wereld.
Er is dus nog een hoop ontwikkelingswerk te verrichten want de ganse infrastructuur verkommert. Vooral het wegennet en de lucht- en watervervuiling in de vallei van Kathmandu zijn verschrikkelijk.
Daarom is de wapenlevering van Belgie aan dit arme land eigenlijk een verschrikkelijke misdaad geweest. Wapens lossen nooit problemen op. Integendeel ze maken de situatie alleen maar gecompliceerder. Wat Nepal  nodig heeft is structurele hulp, liefst ter plaatse (opleiding, kennis, gezondheidszorg..) en zeker geen ontwikkelingsgeld dat in zakken van een rijkere opperlaag verdwijnt.
Dat de groenen in Vlaanderen de laatste verkiezingen verloren hebben, lijkt me gewoon slecht karma ten gevolge van het meestemmen pro het wapenleveringscontract. Wie meeregeert moet bij de pinken zijn en niet gaan GSM'n tijdens belangrijke vergaderingen.
We hopen oprecht dat alle partijen hier snel terug rond de tafel zullen gaan zitten om het vredesproces een nieuwe kans te geven... It's really the only way out!
 
Peacebrothers Johan en Pieter...
 
 




08:39 Gepost door johanpieter | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

27-08-03

1278898088


09:04 Gepost door johanpieter | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

1278898087


09:00 Gepost door johanpieter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

NAMASTE..

Namaste

Ik eer de plaats in jou
waar het universum is
Ik eer de plaats in jou
die liefde is, waarheid, licht en vrede.

Als jij daar bent
in jou
waar liefde is, waarheid, licht en vrede
en ik daar ben
in mij
waar liefde is, waarheid, licht en vrede
dan zijn wij één !




08:38 Gepost door johanpieter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-08-03

INTENSE SENSATIONS IN BOUDHA...

"What's the worlds greatest lie?" the boy asked, completely surprised.
"It's this: that at a certain point in our lives, we lose control of what's happening to us, and our lives become controlled by fate. That's the world's greatest lie."
" That's never happened to me", the boy said. "They wanted me to be a priest, but I decided to become a shepherd."
"Much better," said the old man. " Because you really like to travel."

uit The Alchemist - Paulo Coelho (lees dit boekje!)
 
Boudha of Boudhanat is een van die magische plekken op de wereld. Het plaatsje ligt 5 km ten noordoosten van de hoofdstad en bevat een van de grootste stoepa's ter wereld. Het is ook het belangrijkste Tibetaans Boeddhistisch monument buiten Tibet. Tibetanen noemen het gewoonweg Chorten Chempo of 'grote stoepa' en het heiligdom is sedert 1959 het mekka van de Tibetaanse ballingen in Nepal.
Het meest opvallend zijn de naar de 4 windstreken priemende ogen van Boeddha boven de halfronde reuzenkoepel.
Pelgrims stappen het pleintje af met de wijzers van de klok mee en prevelen mantra's terwijl ze aan de gebedsmolentjes draaien. Iedere draai zou naar verluid de mantra's op de papyrusrolletjes in de molens 11.000 keren het universum insturen. Terzelvertijd zetten de muziekwinkeltjes aan de rand van het plein de ganse dag hun CD-speler op 'repeat' en draaien allemaal dezelfde in de mode zijnde 'new age' versie van een 'Om Mani Padme Hum' song.
De stoepa staat bekend om zijn wensvervullende eigenschappen maar verkopen doen de winkeltjes weinig. Nepal schreeuwt om meer toeristen in dit laagseizoen!
Na enkele stapjes richting Nirvana beslissen we op verkenning te gaan om een nieuwe verblijfplaats te zoeken voor de komende dagen.In een cirkel van 200 meter rond de stoepa liggen tientallen veelkleurige Tibetaanse kloosters (gompa). In het Schechen Tenyi Dargyeling (Nyingma Pa) huist de originele lama-orde van de roodmutsen, waarvan de stichter Padma Sambhavea hier heel populair is .

De ochtendpuja (dienst) is net afgelopen en tientallen 'little boeddha's' dartelen vrolijk en welgemutst in hun wijnrode-okergele mantels over het binnenplein of oefenen hun 'martial arts'...
Een oude abt die net de deur van de tempel wil sluiten, ziet onze interesse en laat ons nog even binnen. In de ruimte hangt nog een mengeling van gewijde geuren en mannenzweet rond de veelkleurige matrasjes op de grond. Beleefd opgevoed als we zijn, willen we zoals in onze kerken de middenbeuk nemen, maar de oude monnik murmelt wat binnensmonds en wenkt met zijn hand dat we -inderdaad!- in klokwijzerzin moeten stappen. De muren en plafonds zijn prachtig versierd met tientallen mystieke wimpels, mandala's en andere schilderingen. Vooraan 3 indrukwekkende, hemelshoge vergulde Boeddhabeelden en een beeld van Padmasambhava, de wijze boddhisattva-Rimpoche die het Boeddhisme in Tibet introduceerde zowat 13 eeuwen geleden.

We zijn alleen in de tempel en zoniet aan de grond genageld dan toch wat in hemelse sferen. Bij het buitengaan geven we de tempelwachter een kleine offerande en hij murmelt weer dat hij voor ons zal bidden maar dat hij nu wat wil gaan slapen.
Het Guesthouse Rabsel annex vegetarisch restaurantje dat bij het klooster hoort lijkt ons een prima keuze te worden voor de komende dagen.
Terug op het stoepaplein gaan we op zoek naar 'water', ons dagelijks terugkerend ritueel - ik heb immers mijn liefste Veerle beloofd veel water te zullen drinken!...

Omdat Piet en ik allebei onze verjaardag zullen vieren op reis (Piet op 29/8 en ik op 15/9) hebben we allebei uit het verre thuisland een lekkernij meegenomen die we in Nepal niet dachten te vinden: namelijk twee tabletten donkere chocolade. Wanneer Piet in een winkeltje wat rondneust tussen de rekken met zoetigheden, twinkelen in het duister plots enkele gouden letters op: "Intense Sensations"...: onze 71% chocolade pur van.... Cote D'Or!!!
 
AFSCHEID VAN DE 'SUMMIT...'
 
Na een intermezzo in de Thamel in Kathmandu, een wat teleurstellende buurt volledig gecommercialiseerd in functie van toerisme en trekking, nemen we afscheid van de Summit. De rugzak vullen vraagt nog onwennig veel tijd, maar we leren iedere dag bij; (gisteren nog knoop aan mijn broek leren naaien met het nieuwjaarscadeausetje van Saint-Louis!)
In de lounge van het hotel ontdekken we aan de wand  een compositie van de franse fotograaf Eric Vally, die met zijn gezin enkele keren in het hotel heeft gelogeerd en een poster van zijn film 'HIMALAYA' gehandtekend door de crew.
De Summit was een prima plaats om tot rust te komen door zijn prachtige tuin en zijn oorspronkelijke Newaribouwstijl -veel houtsnijwerk, roodbruine bakstenen en breed overhangende daken. We logeerden in het oorspronkelijke 'Holland House', een bijgebouwtje voor low-budget travellers, maar konden toch volop genieten van de faciliteiten en de prima service.

Ons nieuwe verblijf, het Rabsel Guesthouse (www.rabselguesthouse.com), is de helft goedkoper maar heeft heel nette kamers, die ook uitgeven op de oase van een binnentuin vol bloemen, kikkers en vlinders zo groot als mijn hand.
Om 5.45 uur 's morgens word ik wakker van de Tibetaanse geluiden: cymbalen gekletter en gezangen vanuit het nabije klooster, uitgebreid keelgeschraap, gespuw en gegorgel van pas ontwaakten en het gezang van een Tibetaan die vrolijk en heel luid aan de slag gaat.
Morning has broken... Ik luister naar een stukje ochtendmuziek op mijn Zen-Nomad MP3 speler en draai me nog eens om in mijn bed...
 
Groeten van de nog steeds niet bekeerde zwervers J en P...







15:29 Gepost door johanpieter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-08-03

johan en de fluitenboom

bhaktapur...

12:47 Gepost door johanpieter | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

BHAKTAPUR (Bhadgaon): Toet! Mani Padme Hum

Charlie Pye Smith, in his "Travels in Nepal" marvels at the beauty of Bhaktapur's Pagodas, its harmonious blending of wood, brick and copper. It looked to him like a faded tapestry from the middle ages stretched across a pale pink evening sky, reminding him of the England of Chauder, the France of Rabelais.
 
Traffic in and around the city is a witches brew. Leading the pack mostly diesel powered trucks and busses of all sizes and a multitude of 100cc motorcycles, the local favorite form of transportation. While single occupant vehicles are rare, there is an abundance of  Microcabs - frankly at 6.4ft I have the hardest time getting in and out of their back seat  - and the ubiquitous black and yellow TukTuks, charming new age scooter versions of the classic Rikshaw. The TukTuks are in the worst stages of deterioration, but one has to try a ride in them, at least once, even if only for the photon op-soon we will give in too I am sure. The old fashioned pedal Rikshaws still ply the streets as well. And then the Tempos, a minibus variety of TukTuks - really! three wheeler public transportation. Fortunately, among these we find the first gas powered non polluting vehicles in the country. Throw in the many bicyclists and the disadvantaged pedestrians and you get the picture. In this maddening, deafening antfarm, only the holy cows go quietly and serenely about their holy business .

Nevertheless, the Nepalis are good, attentive drivers - one has to be in these circumstances. We have not seen any collisions yet - praise Ganesh with the elephant head.
We have defined their driving style as intuitive, assertive not aggressive. For sure the largest vehicle usually earns right of way, but nobody really tries to run the other off the road, something not so common in parts of the world. Nepalis rather respectfully look oncoming traffic in the eye and make intuitive but decisive moves in the last moment to keep out of harm's way. When you find yourself, pedestrian, newcomer in town in such chaos, you are at a loss. There a remnants of  crosswalks - but one guesses that they never made any difference. Same for traffic lights: we have seen a couple of examples, but without the traffic cop present, nobody would pay any heed. First time we had to cross the road, we just followed a couple of Nepalis like shadows. That's the ticket. By now, two weeks into our stay, we have adapted nicely. No sweat..  
 
Drivers here lay on their horns - continuously! Soon though, we understood that they don't really honk their horn to warn others of oncoming danger - rather it is like a courtesy signal        "Hello, here I come!". Due to the human capacity for conditioning in the end all the honking ultimately has no effect whatsoever; rather, it becomes a traffic mantra of sorts, not unlike the Buddhist monks' monotonous prayer recital. It all becomes a part of that witches brew we accept as all encompassing road atmosphere, like the sidewalk barbers, shaving their customers amidst the thick, choking diesel fumes.
.
What contrast then with the ancient, peaceful, traffic free Bhaktapur, city of devotees and potters. Here we found peace and quiet on the Taumadhi Tol; the square with its ancient, fabulous tempels that served as decor for Bertolucci's "Little Buddha". Our break was short. Quickly Bhaktapur's devotees recognized us as newcomers to the city. We were targeted for roepies in exchange for a photo, tour guide services, incense burners and more. To most of tgese offerings we succumbed. The Nepalis are very persistent and have irresistable smiles. We were invited to a Thangka school www.thankapainting.com by a very pleasant young man. Seated in a small room, a veritable Thangka treasure room with a little fan swirling incense smoke around in a vain attempt to keep us all cool, we were treated to a brief Buddhism 101.  The meanings of the different Thangkas were explained to us as our host laid them out in front of us, one after the other, no pressure, no hurry: Karma, the life of Buddha, the Wheel of Life, Nirvana and the Kalachakra Mandala - designed by the present Dalai Lama. It was a memorable experience.
*A Thangka is a ritual painting on canvas; the more detailed ones, by the masters, may take a year or more to complete. They represent a teaching tool-as with us-and are used for meditation.
We were witness to the work in progress of some of the students at the school. All in all, I suspect it was an unobtrusive, veiled attempt at selling. Unfortunately for the school, because we still plan to stay in Nepal several months to go trekking we are not ready buyers, at least not of such bulky items as a Thangka. 
 
That afternoon, on the way home from Bhaktapur -  we closed our eyes a few times to the tricks of our cab driver. He insisted on passing the dump trucks that made up most of the traffic. We reminded him - to no avail - that we were not in any hurry. Again and again we narrowly missed the mirrors of oncoming vehicles and bicycles. For 30 looooong minutes ( not just another example of Nepali time ) we were stuck following a Nepali military Jeep. The soldiers had their rifles lying loosely on their legs, barrels facing us...Considering the deplorable condition of the road, we prayed that they had their safety on. When on the road in Nepal, if you can't always get a good car, man, at least pray for good Karma. 
 
Before my departure for Nepal, I read about the suffocating pollution from automotive exhaust in the Katmandu valley. It seemed to me like the usual newspaper exaggeration: after all, when I thought of Katmandu all I could see were the green valleys and the distant mountains. Silly me. Within a few days of my arrival, after a few outings along the main traffic arteries in the valley, in particular after the cab rides to and from Bhaktapur, I acquired an annoying hacking cough. Now, we avoid the major traffic arteries and when unavoidable, both of us, like a few Nepalis, wear our surgical masks when venturing out - the cough has subsided. 
 
In the evening, after a refreshing dip in the pool, comfortably ensconced on the roof of our Summit Hotel, we enjoyed a fabulous sunset enriched with monsoon lightning and the sound of nearby Lama bells (Ghanti).
Gate, Gate, Paragate, Parasamgate...

Namaste, from Eagle Eye and Bear CLaw
_______________________________________________________________________________________

"In de zachte, stoffige avondschemer zag de oude stad Bhaktapur met zijn pagodedaken en zijn harmonieuze mengeling van hout, baksteen en koper er bijzonder mooi uit. Het leek alsof een vervaagd middeleeuws tapijt de bleke rooskleurige hemel sierde. Op de voorgrond stond een boerderij in brand en de oranje vlammen likten als vloeibare drakentongen aan het rieten dak. Je moest onwillekeurig denken aan het Engeland van Chaucer, het Frankrijk van Rabelais: aan een wereld vol intense, vurige passie en heldere kleuren, waar zonden worden begaan, maar ook genade en vergeving bestonden..."
                                                                               Charlie Pye Smith, Travels in Nepal...

Toen ik voor mijn vertrek in mijn rough guide Nepal (dank je Joelle! voor het cadeau) las dat de lucht in Kathmandu vreselijk verpest is door de uitlaatgassen, kon ik me daar moeilijk iets bij voorstellen aangezien het toch gaat om een groene vallei tussen de heuvels en de bergen... Ondertussen weet ik wel beter!
 
Het verkeer in en vooral rond de stad is een echte heksen'ketel' met verschillende ingredienten: vooral bussen en vrachtwagens in allerlei formaten, heel veel moto's en bromfietsen, relatief weinig 'eenzaatbestuurders', allerlei tempo's, toektoeks, een soort primitieve overdekte motorfietsen op 3 wielen, riksja's, fietsers en voetgangers en hiertussen een eenzame heilige koe die -in tegenstelling tot de andere weggebruikers- meestal doodgewoon stil staat of ligt op om het even welk punt in deze onthutsende wriemelende mierenstroom.
En toch zijn de nepalis goede en geconcentreerde chauffeurs. Totnogtoe -Ganesh, de olifantengod zij geloofd!- nog geen enkel accident gezien..
Hun rijstijl is wat je zou kunnen noemen assertief maar niet agressief. Weliswaar heeft het grootste vehikel meestal voorrang, maar niemand probeert de andere echt weg te 'drummen'. Iets wat bijvoorbeeld bij ons westers ritsen wel steevast het geval is... 
Veeleer kijken Nepali elkaar enkele seconden respectvol aan en nemen dan in een fractie van enkele seconden heel intuitief een beslissing. Wanneer je bijvoorbeeld als voetganger in een dergelijke chaos niet goed weet wat je zal doen, is gewoon stil staan meer aangewezen dan aarzelen of twijfelen want dan pas riskeer je je leven. Mijn eerste overteekjes volgde ik daarom hondstrouw als een schaduw een andere nepali om veilig aan de overzijde van de grote baan te geraken. Zebrapaden zijn immers weggesleten en zelfs als ze er nog zouden liggen, dan nog zou niemand er wellicht een bal om geven.
Toen we gisteren met een kleine taxi terugkeerden van een uitstapje naar Bhaktapur (17 km van Kathmandu) kneep ik toch enkele keren mijn ogen dicht. Telkens weer vroeg ik me af hoe de chauffeur in een doorgang of inhaalmaneuver zou slagen. Rakelings vloog hij enkele centimeters langs andere achteruitkijkspiegels of fietsers..
30 eeuwigdurende minuten hing hij bovendien achter een open jeep met militairen die de loop van hun geweer, rustend op hun dijen, recht op ons gezicht hielden. Gezien de vele putten in het wegdek hoopten we dat de veiligheidspin op 'aan' stond. In Nepal you need good car man! Yes or very good karma!
Chauffeurs toeteren hier ook voortdurend dat het een lieve lust is.
Dit is niet echt om anderen te waarschuwen voor gevaar maar veeleer een signaal om te zeggen: 'Hello, hier ben ik!..'
Gezien de psychologische regels van conditionering en gewenning heeft al dat getoeter op den duur geen fuck effect meer, maar wordt het veeleer een soort verkeersmantra die deel uitmaakt van de algemene mainroad-ambiance, net als de kappers die tussen de donkere dieselwalmen door hun klanten op de stoep zitten te scheren

Wat een contrast dus met het vredige, middeleeuwse, verkeersvrije (!), stadje Bhaktapur, stad der gelovigen en pottenbakkers...
Hier kwamen we weer tot rust op het Taumadhi Tol plein met zijn schitterende, hemelse tempels, decor voor Bertoluccis prachtige film 'Little Buddha'.
Vrede die enkele minuten duurde tot alweer een 'gelovige' enkele roepies kwam afsmeken in ruil voor een foto nemen, voor een woordje historische uitleg of voor een schildpadje om wierookstokjes in te branden.
Vrede die duurde tot de hormonen lichtjes opspeelden bij het bewonderen van enkele kamasoetra reliefs op de gebinten van een pagodedak.
Vrede die bleef duren toen we in een Thangkaschool (www.thankapainting.com) een verhelderende uitleg kregen over 'karma en Nirvana, het leven van Boeddha, de Kalachakra of mandala van de Dalai Lama en het levenswiel...
* Thangka; rituele schilderingen op doek die dikwijls 100den uren geduldig werk vragen en gebruikt worden om te mediteren.

Vrede die stopte toen de muggen ons plots aanvielen na een duik in het zwembad(je) om het stof en het zweet van ons af te spoelen.
Dan maar wat Taichi gedaan op het dak van onze kamer met in de verte de oranjegloed van de ondergaande zon boven de heuvels rond Kathmandu en een gratis vuurwerk van bliksemschichten achter de wolken
In de verte luidt het zachte klokkenspel van een lama-bel (Ghanti) de avond in over de vallei...
Gate, Gate, Parasamgate... (Deva Premal)

namaste van arendsoog en bereklauw...

11:44 Gepost door johanpieter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21-08-03

PATAN, knock, knock, knocking on heavens door

One of our first observations in Nepal - besides the friendliness and modesty of the Nepali people - is how their religious experience is woven into their daily grind. On every streetcorner, every square - and there is a multitude - arise ancient temples of all sizes and style - not unlike the little chapels dedicated to Mother Mary along the flemish country roads.
Nepalis will use any exuse to celebrate and honor the Hindu Gods or The Buddha with offerings of flowers, rice and some yet undefined red colored substance. Our first morning here, in a school right next to our hotel, women and children were chanting to honor Lord Krishna on his birthday. We recognized some of the mantras and it set the right mood for us. No need for a stereo here. The sounds are broadcast on our very own airwaves. 
 
Our hotel www.summit-nepal.com is located between Patan and Katmandu. Patan, Bhaktapur and Katmandu are the 3 ancient, glorious, royal cities in the valley. Patan is now our base camp for eploring the valley. It is more relaxed and more Buddhist - relaxed and Buddhist could very well be synonymous - then big neighbor Katmandu, by which it is slowly being absorbed. the acient ame for Patan is Lalitpur - gorgeous city. It has a gypsy like atmosphere, with lots of dark, narrow and smelly allies. In grimy, dark little workshops everywhere multitudes of craftsmen are hammering out copper and bronze statuettes of the varied Hindu Gods as well as the Buddha and his pals. In just as many, if not more, tourist shops same stauettes are displayed aiming to conquer the hearts of tourists like us - of which presently there are very few, due to the monsoon season and the socio-political climate. Good for us, pity for the Nepalis. To get a better understanding of the pantheon of Gods and Goddesses on display, one can visit Nepal's premier cutural historic museum located in Patan's Durbar square. So we did and we were impressed. The interested reader of this  journal can simply click on  www.patanmuseum.gov.np , and you too will feel like you were knock, knock, knocking on heaven's door. 

Back at the summit Hotel in the afternoon, we found the neighbors still chanting Hare Krishna and Om Nama Shivaya. They continued with unrelenting fervor into the night. When we finally went to bed shorly after midnight, the Gods must have taken pity on us weary travelers and the chanters called it a night too.
_________________________________________Namaste from Pieter and Johan_____
________________________________________________________________________
 
Een van de eerste dingen die opvallen bij de Nepalezen -naast hun vriendelijkheid en bescheidenheid- is de verwevenheid van hun godsdienstige beleving met het leven van alledag.
Overal op ieder pleintje -en er zijn er nogal wat!- of straathoek verrijzen kleine en grote tempels of venstertjes met goden en godinnen.
Iedere gelegenheid is goed voor de Nepalees om feest te vieren en de hindoegoden of Boeddha te eren met een offerande van bloemen, rijst en rood gekleurde stof.
De dag na onze aankomst zongen kinderen in het schooltje op 100 meter van ons hotel luidkeels en vol overtuiging continu mantra's ter ere van de geboortedag van Lord Krsna.

Patan, samen met Kathmandu en Bhaktapur een van de 3 oude glorierijke koningssteden in de vallei, is onze uitvalsbasis geworden.
Het is er relaxter en boeddhistischer (of zeg ik nu tweemaal hetzelfde?) dan in zijn grote broer Kathmandu waarmee het stilaan als voorstad vergroeid is geraakt.
De oude naam voor Patan is LALITPUR (letterlijk wondermooie stad). De sfeer is er wat bohemienachtig en in duistere ateliertjes toveren tientallen ambachtslui -eigenlijk veeleer kunstenaars- de prachtigste bronzen en koperengouden sculpturen van alle goeden en godinnen uit het hindoeistische en boeddhistische pantheon.
Wie hiervan iets meer wil snappen brengt daarom best eerst een bezoekje aan nepals belangrijkste en mooiste cultuurhistorisch museum in Patan  www.patanmuseum.gov.np
Dit hebben we dan ook gedaan samen met een bezoekje aan de gouden tempel in de stad en we kwamen fel onder de indruk van de ongeevenaarde kunstzinnigheid van dit volk.
Alsof ze met hun spirituele en geconcentreerde handenarbeid een deur willen open naar de hemel...knock, knock...
 
Namaste van de bohemiens Johan en Pieter
www.summit-nepal.com
 



15:46 Gepost door johanpieter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |