Doha versus Tribhuvan

Our flight for Katmandu came in three stages: when taking off and landing 3 times in 24 hours, even someone with mild fear of flying, like my traveling companion Johan, will get used to it in a hurry: except for the cramped seating. As for me, during a luxurious layover in Kortrijk, I had just conquered my jetlag from my transatlantic flight from San Francisco 8 days prior and here I was heading for another 24 hour trip and 4 hour time zone adjustment. Actually that is a 3 hour and 45 minute time difference: credit the quirky Nepalis for that one.
Airports reflect the character of the country. So Heathrow is "veddy" cosmopolitan, somewhat hectic and transit from one terminal to the next may need a bus trip.
What a difference with Doha - capital of Qatar. In this superwealthy oilstate, the dollars literally "spring" from the earth's oilwells and the security measures as well as the looks and accommodations of the place are proportional. Several big latest model Beemers await on the tarmac. Qatar's airport is small enough to allow disembarking on the blacktop rather than through the accordion corridors we, frequent flyers of the Western world, are used to. The BMW's are there to take the VIP passengers from their first class seats swiftly to their destination. Bummer: I had already envisioned myself as their VIP fare. Seriously now, what really hit me upon exiting the airplane - figuratively of course - was the oppressive humid heat: "Welcome to the desert". 32 degrees Celsius at 7.30 in the morning upon exiting an aircooled plane qualifies as a shock to my system - and I am not unaccustomed to 40 degree weather where I come from. 
And then there's Tribhuvan, Nepal's National airport in Katmandu. We arrive in the afternoon, monsoon season - and yes it is raining, gently. OK, so it feels just like Belgium on an avearge summer day - makes for an easy transition. The quaint, earthy red brick terminal's architecture - I am generous here - reminds me of my old school in Belgium, meaninng first grade. And it feels just right. We have achieved destination Katmandu.
At the customs desk, in single file, one line of travelers slowly but steadily moving towards the passport inspection. The room dark, hot, humid. Absence of fancy marble counters and super hight tech equipment. At his wooden desk, the agent, no pressure here, takes his sweet time to look over the documents and check out our tired faces. With a "Bic" - that's a ballpoint pen - he scribbles his approval in passports and we're "IN": "Welcome to Nepal, namaste sir". Nepal, where time is the only luxury, as we soon  will come to realize. 
*PS Our trip actually involved 4 takeoffs and landings. Just as we are about to hit the black top the pilot opened up the throttle and took off again! Johan and I face each other with puzzled looks???? The pilot comes on the PA to explain. Due to fog he was not comfortable landing and we are going back up to circle for a while in anticipation of a favourable weather window. Our break comes  about 45 minutes later and this time we land safely, to a round of applause from the cabin. 

Onze vliegtrip naar Nepal verliep in 3 étappes; dat was dus 3 maal stijgen en *dalen in één etmaal. Zelfs iemand met lichte vliegangst -zoals ik- wordt hieraan gewoon en vindt vliegen -op de krappe zetelruimte na- op de duur zelfs aangenaam!

Het begon al spannend in Brussel want British Midlands die ons naar London zou voeren had al meteen, eerst een kwartier, maar uiteindelijk bijna een uur vertraging. Al bij al halveerde het de wachttijd in London en waren we net op tijd om in te 'schepen' met Qatar airlines voor een langere vlucht naar Doha
Luchthavens weerspiegelen de mentaliteit van het land. Zo is Heathrow cosmopolitisch, relatief hectisch en zijn de afstanden tussen de terminals enkel met een busje af te leggen. Wat een verschil met Doha -hoofdstad van Qatar- of Tribhuvan -Nepals internationale luchthaven. Beide relatief kleine landen zijn nog volop in ontwikkeling, maar terwijl in het kleine, superrijke oliestaatje aan de Arabische Golf de dollars letterlijk uit de grond spuiten (de veiligheidscontroles zijn dan ook navenant!) heeft het sympathieke rood-bruine bakstenen gebouwtje van de luchthaven in Kathmandu de charmes van de vervlogen(!) fifties bezwaart.
Hier geen dure marmeren incheckbalies met supergesofisticeerde computers en scannerapparatuur, maar een rustige bediende die aan een simpel houten balietje volop zijn tijd neemt om je personaliafiche en je paspoort eens na te lezen en er tenslotte met een authentieke zwarte, transparante bic een krabbeltje in te zetten. "Welcome to Nepal sir! Namaste!".
Ik zie hem luidop denken: 'het land waar TIJD de grootste en enige luxe is...'
* eigenlijk was het 4 maal stijgen en dalen want toen de piloot al bijna aan de grond was in Kathmandu moest hij om wille van het slechte zicht veroorzaakt door de mist en de moessonregen, plots weer hard optrekken, een uurtje rond vliegen en tenslotte toch nog veilig landen. Oef!

15:32 Gepost door johanpieter | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |





your window on nepal
nepal fotos
toeristische dienst
Nepal Home Page
Nepal Travel Information
About Nepal
Lonely Planet Nepal
History Nepal
Nepal in nederlands
Gov Nepal


Trek Magazine

nepal mountaineering association
trekking in nepal
himalayan explorers club
best lodging
IGOUGO reisverhalen...

50 jaar in de nok van het dak van de wereld



13:01 Gepost door johanpieter | Permalink | Commentaren (3) | Tags: trekking himalaya nepal |  Facebook |


himalayan passage

"In traveling, wherever you go, you are caught between memory and anticipation, between where you have been and where you think you wanna be. You want to move on, You are sure the next place will be everything you imagine it to be. It is the chief, perhaps the only, luxury of the traveler, to live in a world that is always part fiction."

"In Nepal things had begun to blur in an almost pleasant way. The passage of time evolved into a series of events with no particular chronology. Traveling had become a process in which distance and time became meaningless."...
from the book Himalayan Passage
mail from pieter 30.11.2001

18:22 Gepost door johanpieter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |



Eigenlijk is het allemaal een kwestie van natuurkrachten, wisten jullie dat ? Bergen trekken onzichtbare energieën uit hun omgeving en ze slaan ze op. En als de tijd ervoor rijp is, laten ze die weer los. In de lucht, of het water, in de planten en de dieren. Of in de mens. Ze zorgen voor een groot magnetisch veld en ik word er steeds weer onherroepelijk naar toe getrokken. Bergen geven de mens zoveel ; ze doen je het vergankelijke van de dingen beseffen, het overbodige van materieel bezit. Ze drukken je met je neus op de echte waarden in het leven. Ze verhelderen je geest en maken een beter mens van je... Maar als je het louter objectief bekijkt, als iets tastbaars, wat geven ze je dan werkelijk ? Niets ! Is dat niet prachtig ?"

Uit Hima Alaya, een thuis van sneeuw, Christel Helsen

morning view annapurna comp


11:56 Gepost door johanpieter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |


Music and dance

Music is as common as conversation in Nepal. In the hills, travelling minstrels (gaaine) make their living singing ballads and accompanying themselves on the sarangi, a hand-carved, four-stringed fiddle. Teenagers traditionally attract the attention of the opposite sex by exchanging teasing verses. After-dinner singalongs are popular, even in sophisticated Kathmandu, and of course music is indispensable in all festivals.


Traditional Nepali music often gets drowned out by the rising tide of Indian film music, with its surging strings and hysterically shrill vocals, and ghazal, a more langourous, crooning style of music often performed live in Indian and Nepali restaurants. Yet Nepali folk music still gets a good airing; in contrast, it sounds mercifully calm and villagey. A few tourist restaurants in the budget quarters of Kathmandu and Pokhara host regular free performances by local folk groups.

Nepali music is almost inseparable from dance, especially at festivals. Nepali dance is an unaffected folk art - neither wildly athletic nor subtle, it depicts everyday activities like work and courtship. Each region and ethnic group has its own distinct traditions, and during your travels you should get a chance to join a local hoedown or two, if not a full-blown festival extravaganza. Look out, too, for the muscular stick dance of the lowland Tharus, performed regularly at lodges outside Chitwan National Park.

Staged culture shows in Kathmandu and Pokhara are a long way from the real thing, but they do provide a sampling of folk and religious dances, and hint at the incredible cultural diversity contained in such a small country. Most troupes perform such standards as the dance of the jhankri (shaman-exorcists still consulted by many, if not most, hill Nepalis); the sleeve-twirling dance of the Sherpas; the flirting dance of the hill-dwelling Tamangs; the Tharus' fanciful peacock dance; perhaps a formal priestly dance, to the accompaniment of a classical raga (musical piece); and at least one of the dances of the Kathmandu 


15:02 Gepost door johanpieter | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |


Ook eens eentje om te lachen...

met cowboy Henk... Click on the image.

18:50 Gepost door johanpieter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |


BUDDHISM IN A NUTSHELLBuddhism is a religious practice start

The 'Dharma Wheel', symbolising the Buddhist teachingsBUDDHISM IN A NUTSHELL

Buddhism is a religious practice started by the historical Buddha Shakyamuni some 2,500 years ago. It can be considered a philosophy and even a type of psychology, but more than anything, it describes a practice to eliminate suffering.

One of the most important teachings are called the Four Noble Truths:

1. In life, we are confronted with suffering (dukkha in Sanskrit).
2. Suffering is caused by desire/craving and the results of our actions (karma).
3. It is possible to end all suffering and achieve Liberation (nirvana).
4. At the basis of the practice lies the Eight-fold Noble Path, which describes: correct thought/attitude, correct speech, correct actions, correct livelihood, correct understanding, correct effort, correct mindfulness, and correct concentration

14:57 Gepost door johanpieter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Heilige voor halve dagen...

'Don't ever expect any results! Practice is its own reward...'
"Overtollige energie, kracht die je niet nodig hebt voor je dagelijks levensonderhoud, laat zich goed op het hogere richten. Dat gaat min of meer vanzelf, vooral als het lagere zich niet aanbiedt. Mede hierdoor is een voettocht door de Himalaya op zich al reinigend: geen televisie of computer, geen barretjes, geen pornozaakjes, geen commercie van welke aard ook (? red), geen diefstal, geen politie (? red), geen lichamelijk of geestelijk geweld, geen georganiseerde religie. Na enige tijd treedt vanzelf verstilling op. Er valt met woorden zo weinig toe te voegen... De eenheid met de natuur die je ervaart gaat ongemerkt over in een gevoel van eenheid met het goddelijke. Natuurmystiek, echo's van Thoreau, Emerson, Whitman...
Van alles wat ik hier geleerd heb, was dit de essentie, ervaren hier in de natuur: dat je het goddelijke bereikt, niet door iets te vinden of toe te voegen, maar door weg te halen, te versoberen, te verstillen, door de wereld beetje bij beetje weg te strippen... Wat overblijft is zwaar en licht tegelijk, vol en toch leeg. Het landschap is het enige dat herinnert aan het aardse, maar zelfs dat krijgt iets celestijns, opgelicht door een innerlijke gloed..."

"... De lotus is het symbool van de innerlijke wedergeboorte, omdat zij het pad van de verlichting illustreert: van diep in de modder groeit de plant door het water omhoog naar het licht... De lotus representeert het hoogste dat ons door de natuur is gegeven en het hoogste in onszelf. Zoveel schoonheid, als je die in jezelf ook eens zou kunnen vinden..."

uit 'Heilige voor halve dagen', Peter ten Hoopen, uitgeverij contact 2002, p. 105

14:54 Gepost door johanpieter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |


TAO 26

the heavy is the root of the light                                
the still is the master of unrest
therefore the sage traveling all day
does not lose sight of his baggage
though there are beautiful things to be seen
he remains unattached and calm
why should the lord of ten thousand chariots act lightly in public?
to be light is to lose one's root
to be restless is to lose one's control

07:04 Gepost door johanpieter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |



om mani padme hum
(thats all folks!)

sri yantra

13:19 Gepost door johanpieter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |