23-06-03

Henri Sigayret

Henri Sigayret is een Frans ingenieur die op 45 jarige leeftijd de himalaya ontdekte, alles opgaf en er zich ging vestigen 20 jaar geleden en uiteindelijk ook nog eens huwde met een Sherpa en een kind kreeg met haar. Hij heeft boeiende dingen te vertellen over het land en zijn volk..
" Il faut dire et répéter qu'un trekkeur qui visite tous les sites touristiques du pays... ne sait rien du pays. Nous pouvons faire preuve d'originalité, refuser les zones surfréquentées, l'éternel tour des Annapurnas.... on peut quitter les autoroutes et suivre un chemin qui mène ou... dans un coin sans lodges, au pied d'une montagne anonyme, on peut s'arrêter et résider dans un village, chez l'habitant, manger comme lui et là, rayonner, observer, questionner sur la vie, les gens, les enfants, le travail, les lamas...."

     Henri Sigayret
    
 

"Le pays Sherpa est un triangle: à l‘ouest Thame et son monastère, à l’est le petit village de Dingboche et au sud Namche Bazaar, ville frontière, capitale économique du Khumbu et porte d’entrée de ce monde. A ces gros villages s’ajoute une multitude de hameaux...ceux qui sont devenues des étapes obligatoires sur la route de Gokyo ou du Kala Patar ( Pangboche, Khumjug, Dingboche, Thyangboche et son monastère ) et tous les autres qui ne voient des trekkeurs que la poussière montant des sentiers. Ces derniers son restés figés dans le temps rustiques et typiques du Khumbu du siècle dernier. Des dizaines de villages, que le marcheur étranger ne fait que traverser sans s’arrêter. Ces villages juste là, de l’autre côté de la vallée, ces maisons juste au-dessous du sentier, ou là-haut dans le brouillard.
Il est pourtant là le Khumbu, il est pourtant là le pays Sherpa. On ne fait que le frôler, l’entrapercevoir, le deviner, pour peu que l’on sache observer les signes.
Que s’est il passé pour tous ces hommes et femmes, qui ont eu la chance - ou la malchance- de ne pas se trouver le long du sentier des touristes? Pour eux le Khumbu n’a pas bougé..... Le pays est pauvre, l’inflation galopante... Pour ces paysans le revers de la medaille est cinglant. Les produits de première nécessité ... devenues inaccessibles.
Allez voir ces gens, sortez des sentiers battus, donnez leur un peu de temps, partez à la recherche du Sherpa de vos rêves. Merci à Henri, Danzi, Sonam et Lakpa.

interview Trek Magazine over nepal (2001)

13:18 Gepost door johanpieter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

de weg der witte wolken

THE WAY OF THE WHITE CLOUDS    

De Weg der Witte Wolken" is het relaas van een pelgrimage in de meest ware zin van het woord; een pelgrimage onderscheidt zich van een normale reistocht door het feit dat zij geen tevoren vastgestelde route of reisdoelen kent en geen vastgesteld doel of beperkte opzet nastreeft.
Een pelgrimage draagt haar betekenis in zichzelf door te vertrouwen op een innerlijke drang die op twee niveaus werkzaam is, het fysieke en het geestelijke vlak. Het is een reis die zijn spontaniteit gemeen heeft met de aard van elk leven; bijvoorbeeld van alles dat voortdurend uitgroeit boven zijn tijdelijke vorm, een reis die altijd aan een onzichtbare innerlijke kiem ontspringt.”

Uit 'De weg der witte wolken' van         
Lama Anagarika Govinda                




13:16 Gepost door johanpieter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22-06-03

Het doel van de reis...

 

het doel van de reis...

Een reis naar nepal... vervlogen hippiedromen. En toch... een klein uitzonderlijk boekje gaf 3 jaar geleden plots de klik in mijn hersenpan voor het idee van een verkenning, een pelgrimstocht, een zoektocht naar wat ik eigenlijk al zo lang zoek? 'Het doel van de reis is niet het doel maar de reis'. Het Net had ondertussen 2 vroegere vrienden -gescheiden door het water van Atlantis- na 25 jaar terug in contact gebracht met elkaar. 'Wie alleen reist vindt steeds een gezel'. Ons beider entoesiasme werkte aanstekelijk: een idee werd plots een plan, een plan werd een project. Energie werd gekanaliseerd en bracht een stroom van nieuwe ontdekkingen met zich mee: Tai Chi, klankschalen, de verborgen krachten van Reiki, Jin Shin Jyutsu, gebedsvlaggen en stenen en kristallen, shamanisme... en de boeken en het huis van Alexandra David Neel in Digne (Zuid-Frankrijk). En de verwondering dat de bronzen Boeddha die ik 10 jaar geleden kocht, alle kenmerken had van 'perfectie' en om deze vaststelling toch maar bleef glimlachen... 'Er is geen weg naar het geluk, het geluk is de weg'.

 



(2/5 - 1 Stemmen)
22-06-2003, 20:35:38 johanpieter

comment Reacties (0)
zz

HILLARY, MAN MET EEN GROOT HART!


Vandaag, 29 mei 2003 11.30 uur (Ons Heer Hemelvaart!) is het dag op dag 50 jaar geleden dat Sir Edmund Hillary en de Nepalees Sherpa Tenzing Norgay als eersten voet zetten op de top van de Mount Everest, de hoogste berg ter wereld.
De heilige berg Chomalungma (Sherpa) of Sagarmatha (Nepali) wordt niet zomaar veroverd. De inlanders geloven dat het eerder de Godin Aardmoeder is die het behaagt stervelingen audiëntie te verlenen op 'haar' berg...

Edmund Hillary, een eenvoudige en wat onzelfzekere imker uit Nieuw Zeeland heeft een bewogen leven achter de rug. Na zijn avontuurlijke tochten die hem ook naar de Zuidpool brachten, zette hij zich in om via de stichting die zijn naam draagt wereldwijd fondsen te verzamelen om in het arme Nepal tientallen scholen, ziekenhuizen, bruggen en landingsbanen te bouwen.
"Ik ben opgegroeid met het idee dat je mensen die het minder hebben dan jij, moet helpen als je de kans krijgt." zegt Hillary in National Geographics over een van zijn hulpprojecten in de Sherpadorpen.
"Zonder die scholen zouden we nog altijd jakherders zijn." zegt Ang Rita Sherpa.

Sir Edmund Hillary

In 1975 sloeg het noodlot toe toen zijn vrouw Louise en dochter Belinda crashten in de buurt van Katmandu. De twee waren op weg naar het dorpje Phaplu waar Hillary en zijn team een ziekenhuis aan het bouwen waren.
Een zeer harde klap voor de avonturier en een moeilijker moment dan het beklimmen van het dak van de wereld.
Zijn verantwoordelijkheidszin hielp hem doorzetten en zijn engagementen terug opnemen.
In 1989 hertrouwde hij op 70 jarige leeftijd met June Mulgrew en samen bezoeken ze nog regelmatig hun Sherpa'families'.

"Ik ben het levend bewijs dat angsthazen en mensen met een gebrek aan zelfvertrouwen toch in staat zijn bijzondere prestaties neer te zetten -zegt Hillary- maar een traan bij het afscheid, vreugde bij het weerzien en de hand vasthouden van iemand die je vertrouwt zijn veel belangrijker dan het veroveren van de hoogste berg ter wereld."
Of zoals leraar Pasang Sherpa het samenvat: "Hillary is een man met een groot hart."

Sir Edmund Hillary
 
SHERPA'S

'Vele mensen komen, kijken, kijken...
Weinige mensen komen, en zien...'
Dawa Tenzing - Sherpa

Sherpa's zijn een opmerkelijk, viendelijk volk. Afkomstig uit oost-Tibet waren ze zo 'n 500 jaar geleden via de Nangpa La de Himalaya overgestoken en hadden ze zich hier in de Khumbu-vallei gevestigd. Hun naam herinnerde nog steeds aan deze grootse volksverhuizing; Shar Pa betekende in het Tibetaans 'Volk uit het OOsten'. De Sherpa's vertelden het verhaal van hun afkomst van generatie op generatie verder en vroeg of laat kreeg elk Sherpakind het te horen. De vertelling begon meestal ver terug in de tijd, toen de wijze goeroe Rimpoche of Padmasambhava vanuit India naar Tibet kwam. Hij bracht de leer van Boeddha mee en overal waar hij kwam werd hij door de mensen op handen gedragen.

Uit Hima Alaya, een thuis van sneeuw, Christel Helsen, blz 18

21:15 Gepost door johanpieter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

TIJD

TIJD

...Elke keer wanneer ik in Kathmandu uit het vliegtuig stap -direct nadat ik de vliegtuigtrap heb verruild voor de landingsbaan van de internationale luchthaven Tribhuvan- uit ik een kreet van vreugde. Er hangt iets in de lucht wat meteen zo exotisch is, wat zo oprecht belooft dat het het vernis van nutteloosheid kan wegpoetsen dat zich in de westerse wereld op mijn ziel heeft afgezet, dat het moment van het eerste contact een energiegolf veroorzaakt. Ik zie het nu als een vorm van aarden, alsof je een metalen deurknop aanraakt nadat je op een tapijtje hebt rondgeschuifeld....

Als ik per sé één reden zou moeten geven, één specifieke verklaring waarom het leven in Nepal veel levendiger lijkt dan het leven elders, dan zou ik antwoorden met één enkel woord: tijd. Tijd die je doorbrengt in nepal is een stof die je kunt inademen; dat is de enige manier waarop je het kunt verwoorden...

(Jeff Greenwald, De perfecte Boeddha, verzamelaarshartstocht in Nepal)



21:06 Gepost door johanpieter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

himalayan passage


I have finally started reading Himalayan Passage, the book I mentioned a few weeks ago. I have only read four chapters...and it is overwhelming. I keep wanting to get to the PC to E-mail you excerpts as I am reading. Can't wait to get going myself. Wow! I think you will have to read his one too. Let me finish it and then we'll talk more. I have also gotten hooked again on "The Art of Happiness" by his holiness the Dalai Lama. I had started that maybe one and a half or two years ago. Reading a chapter now and then. Now I find it almost irresistible. I must tell you more later about that one as well, the connections and the parallels...
"We must not cease from exploration, for the end of exploration will be to arrive back where we started and see the place for the first time." That is one more reason to go to the Himalayas. I may have already mentioned that one before.
"If there are no famous hills, then nothing need be said. But since there are, they must be visited." Starts the first chapter of "Himalayan Passage".
From the introduction, I quote: "In the Himalaya you can never be sure of getting where you want to be, whether in body or spirit. The mountains are full of surprises and politics and changes of plan, but then that's the essence of travel. if you knew everything about a place before getting there, why would you go?" Reminds us a bit of shopping for Buddhas, no?
Namaste.

Pieter

travellog 16.11.2001

 

shiva

20:52 Gepost door johanpieter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

a nepal journey begins with one step

a nepal journey begins with one step..

Let's start it out with the lines from "Shopping for Buddhas" that to me are the heart and soul of the book:

"In Nepal the phenomenon is reversed. Time is a stick of incense that burns without being consumed. One day can seem like a week; a week like months. Mornings stretch out and crack their spines with the yogic impassivity of house cats. Afternoons bulge with succulent ripeness, like fat peaches."

..." - All of the above is of course a gross simplification. There are deeper reasons to travel - itches and tickles on the underbelly of the unconscious mind. We go where we go and then try to figure out what we're doing there. [...] all these trips to Nepal were united by a single theme: the need to steep my cerebral cortex in the culture and religion of the region, in the hope that as much of it as possible would soak into me. It was like heaving my brain into a fathomless lake - sometimes as clear and clairvoyant as a crystal ball, at other times rippled black as octopus ink - and hoping I could swim."

I want to share with you some liner notes from "The Violet Shyness of Their Eyes-Notes From Nepal" the book I just finished. Actually, I am about to finish it. Before you read this I will have finished, thanks to the phenomenon of time zones.

"We have all grown up with those mighty male travel memoirs: tales of the great white father as he makes his way around the world, devouring much of it in the name of civilization or progress or simply 'natural' ownership...here is the antithesis: Barbara Scot gives us the Nepal she saw, touched, visited with a feminist's respect for difference [on a personal note: this should really say 'feminine', but the author of the liner notes, Margaret Randall, is obviously a feminist, the antagonist to 'the great white father'] . Hers is a tale of sharing and we are privileged to see through her eyes, understand through her exquisite sensibility. The constant connections she makes between her world and the world of her explorations constitute the most useful sort of literary activism. 'The Violet Shyness of Their Eyes' will enter your heart and stay."

It has entered mine.

mail from pieter
travellog 5 juli 2001


20:49 Gepost door johanpieter | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9